Сураи Аль-Иншикак — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• فَسَوْفَ: пас ба зудӣ, баъд аз ин.
• يُحَاسَبُ: ҳисоб карда мешавад, ҳисобот дода мешавад.
• حِسَابًا يَسِيرًا: ҳисоби осон, сабук ва бе душворӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки номаи аъмолашон ба дасти росташон дода мешавад. Худованд онҳоро бо ҳисоби осон ҳисоб мекунад, яъне аъмолашонро ба ӯ нишон медиҳад, бе он ки барои онҳо бозхост ва муҳосибаи сахт кунад. Ин ҳисоб сабук ва бе душворӣ аст, ки дар он банда ба гуноҳонаш сахт гирифтор намешавад, балки бахшиш ва марҳамат ба ӯ насиб мегардад. Баъд аз ин ҳисоби осон, ӯ бо шодмонӣ ба сӯи аҳлу аёлаш дар биҳишт бармегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон умед ва умедворӣ мебахшад, ки Худованд бо бандагони некӯкор ва парҳезгор бо раҳмат ва осонӣ муомила мекунад.
• Ҳисоби осон нишонаи лутфу марҳамати Худованд ба бандагони солеҳ аст, ки онҳоро ба шодмонӣ ва хушбахтии абадӣ дар биҳишт мерасонад.
• Ин оят моро ба амалҳои нек ва тоъат ҳавасманд мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат ба ҳисоби осон ва наҷот ноил гардем.
• Худованд одилу раҳим аст; ӯ ба бандагони худ зулм намекунад ва ҳисоби ҳар касро мувофиқи аъмолаш анҷом медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба раҳмати Худованд умедвор бошем ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯем, то ки дар охират ба саодати ҷовидонӣ расем.