Сураи Аль-Иншикак — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• وَيَنقَلِبُ: ва бармегардад, бозмегардад.
• إِلَىٰ أَهْلِهِ: ба сӯи аҳлу аёли худ, яъне ба хонавода ва наздиконаш.
• مَسْرُورًا: шодмон, хушҳол, хурсанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бандаи некӯкор ва мӯъминест, ки номаи аъмолашро бо дасти росташ мегирад. Пас аз он ки ҳисоби ӯ ба осонӣ анҷом меёбад, ӯ бо рӯҳияи хуш ва дили ором ба сӯи аҳлу аёли худ дар биҳишт бармегардад. Ин бозгашт ба сӯи хонаводаи ӯст, ки онҳо низ мӯъминон ва сокинони биҳиштанд. Ӯ шодмон аст, зеро наҷот ёфтааст аз азоби Худо ва ба неъматҳои ҷовидоне, ки Худованд барояш омода кардааст, расидааст. Ин шодӣ на танҳо барои раҳоӣ аз ҳисоби сахт аст, балки барои он аст, ки ӯ ба ҷойгоҳи некӯ ва подоши бузург дар биҳишт ноил шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон мужда медиҳад, ки агар дар дунё бо имон ва амали солеҳ зиндагӣ кунанд, дар охират ҳисоби онҳо осон хоҳад буд ва ба шодӣ ва хушбахтии ҷовидонӣ хоҳанд расид.
• Ин оят нишон медиҳад, ки подоши Худованд ба бандагони некӯкор на танҳо дар шакли неъматҳои моддӣ, балки дар шакли оромиш, шодӣ ва қаноатмандӣ аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба аҳлу аёли худ некӯкор бошем ва онҳоро ба роҳи имон ҳидоят кунем, то дар охират низ дар канори онҳо дар биҳишт бошем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи ниҳоии ҳаёт на танҳо раҳоӣ аз азоб, балки расидан ба хушнудии Худо ва шодмонии абадӣ дар ҷаннат аст.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи неъматҳои Худованд ва адолати Ӯ дар рӯзи қиёмат ҷалб мекунад ва ба мо умед мебахшад, ки агар дар дунё бо имон ва амали солеҳ бошем, оқибати некӯ хоҳем дошт.