سورت اعلی — آیت 19

1. د کلمو معناوې:

• صُحُفِ: د صحيفې جمع ده، يعنې كتابونه او الهي پاڼې چې پر پيغمبرانو نازل شوي دي.
• إِبْرَاهِيمَ: حضرت ابراهيم عليه السلام، چې د الله تعالی خليل (دوست) بلل شوی دی.
• مُوسَىٰ: حضرت موسی عليه السلام، چې د الله تعالی له لوېدونکو پيغمبرانو څخه دی او ورته تورات نازل شوی و.

1. د آيت تفسير:

په دې آيت کې الله تعالی فرمايي چې هغه څه چې په دې سورت کې ذکر شوي دي (لکه د لمانځه، پاکۍ، د آخرت د برتري او د نجات په لارو کې هدايت) يوازې په دې قرآن کې نه دي راغلي، بلکې د دې حقايقو معناوې د هغو صحيفو او كتابونو په پاڼو کې هم ثبت شوې وې چې پر حضرت ابراهيم عليه السلام او حضرت موسی عليه السلام نازل شوي وو. دا صحيفې د دوی د امتونو لپاره د هدايت او رحمت سرچينې وې، او په هغو کې هم د توحيد، د عبادت د پاکوالي، د آخرت د حساب او د نېكۍ د لارو يادونه شوې وه. نو دا قرآن د هغو الهي كتابونو په سلسله کې وروستی او بشپړونکی کتاب دی چې همدا حقايق يې په بشپړ او روښانه ډول بيان کړي دي.

1. د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• دا آيت ښيي چې د اسلام اساسي تعليمات له پيله د الله تعالی له خوا په ټولو پيغمبرانو نازل شوي وو، نو اسلام يو نوی دين نه دی بلکې د ټولو پيغمبرانو د رسالتونو بشپړونکی دی.
• دا چې الله تعالی د حضرت ابراهيم او حضرت موسی عليهما السلام صحيفې يادوي، دا د دوی د لوړ مقام او د هغو امتونو د درناوي سبب ګرځي چې پر هغوی يې ايمان راوړی و.
• دا آيت موږ ته دا هم ښيي چې د قرآن حقايق د پخوانيو كتابونو له حقايقو سره په بنسټيزو موضوعاتو کې يو شان دي، او دا د قرآن د صدق او حقانيت يو دليل دی.
• مؤمن ته دا پيغام ورکوي چې د هدايت دا لاره له پيله وه او تر پايه به روانه وي، نو بايد پر خپل دين کلک ودرېږي او د الله تعالی د رحمت او فضل څخه هيله مند وي.