Сураи Аль-Аля — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Суҳуф»: ҷамъи «саҳифа», яъне варақҳо ё навиштаҳои осмонӣ, ки ба паёмбарон нозил шудаанд.

— «Иброҳим» ва «Мӯсо»: ду паёмбари бузурги Худо, ки бар онҳо китобҳо фуруд омадаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар он Худованд хабар додааст, ки мазмуни он чи дар ин сура гуфта шуд — яъне тавҳид, ибодат ба Худои ягона, поксозӣ ва охират — дар китобҳои пешина низ омадааст. Инҳо ҳамон саҳифаҳое ҳастанд, ки бар Иброҳим ва Мӯсо (алайҳимассалом) нозил шуда буданд. Яъне ин дастурҳо ва хабарҳо нав нестанд, балки дар китобҳои осмонии қаблӣ низ собит будаанд ва ҳамин гувоҳи он аст, ки ин рисолат ҳақ аст ва аз ҷониби Худои ягона омадааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати ҳақиқӣ аз оғоз то анҷом яке будааст ва ҳамаи паёмбарон мардумро ба як роҳи рост даъват кардаанд.

— Ваҳдати паёмҳои осмонӣ боиси устувории имон ва боварии бештар ба Қуръон мегардад.

— Ёдовар мешавад, ки Худованд барои ҳидояти инсонҳо ҳамеша роҳнамо фиристодааст ва инсонро бе дастур нагузоштааст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва пайравӣ аз дастурҳои Қуръон ташвиқ мекунад, зеро он идомаи ҳамон паёмҳои пок аст.