Сураи Аль-Гашия — Оят 14

1. Маънии калимаҳо:

• Аквоб: ҷамъи «кӯб» — зарфе, ки даста надорад.
• Мавзӯъа: гузошташуда, омода ва муҳайё кардашуда.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло неъматҳои биҳиштро баён карда, мефармояд, ки дар биҳишт зарфҳое ҳастанд, ки барои нӯшидан омода ва муҳайё гузошта шудаанд. Ин зарфҳо ба шакле зебо ва мураттаб дар пеши биҳиштиён қарор гирифтаанд, то ҳар вақт ки хоҳиш кунанд, аз онҳо нӯшанд. Онҳо пар аз шарбатҳои лазиз ва пок ҳастанд ва барои соҳибонашон осон ва дастрас мебошанд. Ин ҳама нишонаи иззату икром ва фарогирии неъматҳост дар он ҷои ҷовидонӣ, ки ҳеҷ чашм надида ва ҳеҷ гӯш нашунидааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят мӯъминро ба фикр кардан дар бораи неъматҳои биҳишт ташвиқ мекунад, то ба амалҳои нек ва тоъатҳо ҳарис шавад.
• Нишон медиҳад, ки подоши бандагони солеҳ назди Аллоҳ бениҳоят бузург ва комил аст.
• Дар биҳишт ҳар чизе ки инсон тасаввур кунад ва бештар аз он, ба таври омода ва осон дастрас аст.
• Ин оят дили инсонро ба дунёи охират мекашад ва ӯро ба сӯи имон ва амали солеҳ роҳнамоӣ мекунад.
• Ваъдаи Аллоҳи рост аст ва ҳар касе ки дар дунё ба тоъат саъй кунад, дар охират ба ин неъматҳо хоҳад расид.