Surja Et-Teube — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• Sikaje (سِقَايَةَ): Dhënia e ujit haxhilerëve, një traditë nderi te arabët para Islamit.
• Imare (عِمَارَةَ): Mirëmbajtja, shërbimi dhe kujdesi për Xhaminë e Shenjtë (Mesxhidil-Haram).
• Xhihad (جَاهَدَ): Përpjekja me pasuri dhe jetë për ta lartësuar fjalën e Allahut.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i qorton idhujtarët e Kurejshëve, të cilët krenoheshin me shërbimet që bënin për haxhilerët dhe me mirëmbajtjen e Xhamisë së Shenjtë, duke menduar se këto vepra i bëjnë ata të barabartë me besimtarët. Ata mendonin se këto shërbime do t'i shpëtonin nga dënimi dhe do t'u sillnin shpërblim tek Allahu.

Allahu i mohon këto pretendime dhe thotë: Si mund t'i krahasoni ju ata që u japin ujë haxhilerëve dhe kujdesen për Xhaminë e Shenjtë me ata që besuan sinqerisht në Allahun dhe Ditën e Fundit, dhe luftuan në rrugën e Allahut me pasurinë dhe jetën e tyre? Këto dy grupe nuk janë të barabartë tek Allahu, sepse veprat e mira pa besim nuk pranohen. Idhujtari, sado të bëjë vepra të mira, ato nuk kanë vlerë tek Allahu, sepse i mungon themeli i besimit.

Allahu i Lartësuar e mbyll ajetin me një të vërtetë të madhe: Ai nuk i udhëzon njerëzit zullumqarë, pra ata që i bëjnë zullum vetes së tyre me mosbesim dhe idhujtari, sepse ata e kanë humbur rrugën e drejtë dhe Allahu nuk i ndihmon ata që e meritojnë humbjen.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimi është themeli i pranimit të veprave – Asnjë vepër e mirë nuk pranohet tek Allahu pa besim të sinqertë. Ky është mësimi më i madh që na jep ky ajet: veprat pa besim janë si hiri që e shpërndan era.
2. Vlera e vërtetë e njeriut është te besimi dhe veprat e mira – Jo te pozita, pasuria apo shërbimet që i bën njerëzve për famë e lavdi, por te sinqeriteti ndaj Allahut dhe gatishmëria për të sakrifikuar në rrugën e Tij.
3. Islami nuk i njeh privilegjet e trashëguara – Në Islam nuk ka vlerë për ata që mendojnë se prejardhja ose shërbimet tradicionale u japin atyre epërsi shpirtërore. Ajo që ka rëndësi është besimi dhe vepra e mirë.
4. Xhihadi në rrugën e Allahut është shenjë e besimit të vërtetë – Ajeti e lidh besimin me gatishmërinë për të sakrifikuar, duke na mësuar se dashuria për Allahun dëshmohet me vepra, jo vetëm me fjalë.
5. Zullumi ndaj vetes është pengesë për udhëzim – Kush i bën zullum vetes me mosbesim dhe mëkate, e mbyll derën e udhëzimit për veten e tij, sepse Allahu nuk i udhëzon ata që e zgjedhin errësirën mbi dritën.