Сураи Ат-Тауба — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَجَسٌ (наҷас): палидӣ, нопокӣ. Дар ин ҷо мақсад палидии ҳукмӣ аст, на палидии зоҳирии ҷисм; яъне онҳо ба сабаби куфру ширк ва амалҳои бади худ дар ҳукми палидӣ қарор доранд.
• عَيْلَةً (айла): фақр, камбағалӣ, тангдастӣ.
• يُغْنِيكُمُ (юғникум): шуморо бениёз мегардонад, аз фақр раҳо месозад.
• الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ (Масҷидулҳаром): Масҷиди Ҳаром дар Макка, ки қиблагоҳи мусулмонон аст.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед ва аз он чи Ӯ шаръ кардааст, пайравӣ мекунед! Бегумон мушрикон палиданд — ба сабаби куфру ширк, зулму ситам ва ахлоқу одатҳои бади худ. Пас набояд баъд аз ин сол — яъне соли нӯҳуми ҳиҷрӣ — ба Ҳарами Макка ва аз ҷумла ба Масҷидулҳаром наздик шаванд ва ворид гарданд, хоҳ барои ҳаҷ ва хоҳ барои умра. Ин палидӣ палидии ҳукмист, на палидии зоҳирии бадан; Худованд онҳоро ба ин сифат барои куфру ношукрии онҳо ва тарки покии рӯҳонӣ тавсиф кардааст.

Ва агар шумо — эй муъминон — аз фақр ва тангдастӣ битарсед, ки ба сабаби қатъ шудани тиҷорат ва молу озуқае, ки мушрикон ба шумо меоварданд, ба шумо зарар расад, пас ба зудӣ Худо шуморо аз фазлу карамаш бениёз мегардонад, агар бихоҳад. Ӯ тавоност, ки роҳҳои рӯзӣ ва сарчашмаҳои неъматро барои шумо бикушояд, чунон ки воқеан ҳам пас аз ин манъ борон фурӯд омад ва заминҳояшон сабзу хуррам гардид. Ҳамоно Худо ба ҳоли шумо доност ва дар тадбири корҳои шумо ҳикматманд аст; он чи медиҳад ва он чи манъ мекунад, аз рӯи илму ҳикмати комил аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва дилҳоро ба Ислом ва Қуръон мекашанд:

• Покии маънавӣ дар Ислом: Ислом ба покии рӯҳ ва ахлоқ аҳамияти бузург медиҳад. Ширк ва куфр инсонро аз покии фитрӣ дур мекунад ва ӯро дар ҳукми палидӣ қарор медиҳад. Ин даъват ба поксозӣ ва тавҳид аст.
• Эҳтироми Байтуллоҳ: Масҷидулҳаром ва Ҳарами Макка ҷои муқаддас аст ва бояд аз ҳар гуна нопокӣ ва ширк пок бимонад. Ин нишони азими ҷойгоҳи ибодат дар Ислом аст.
• Таваккул ба Худо дар рӯзӣ: Агар инсон ба хотири ризои Худо аз чизе даст кашад ё чизеро тарк кунад, Худованд ӯро аз фазли худ бениёз мегардонад. Ин ваъдаи Худо дилҳоро ором ва ба Ислом устувор месозад.
• Илму ҳикмати Худо: Худо ба ҳоли бандагон доност ва ҳар кори Ӯ аз рӯи ҳикмат аст. Ин бовар ба инсон оромиш медиҳад, ки ҳатто дар сахтиҳо хайре наҳуфта аст.
• Ҳифзи ҷамъияти исламӣ: Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом ба покии ҷамъият ва ҳифзи арзишҳои он аҳамият медиҳад ва мусулмононро ба эътимод ба Худо ва истиқлоли иқтисодӣ даъват мекунад.