Сураи Ат-Тауба — Оят 30

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• عُزَيْرٌ: Узайр — номи яке аз паёмбарон ё олимони бузурги яҳудиён, ки онҳо ӯро ба дурӯғ писари Худо хонданд.
• الْمَسِيحُ: Масеҳ — яъне Ҳазрати Исо (алайҳис-салом), ки насрониён ӯро ба дурӯғ писари Худо гуфтанд.
• يُضَاهِئُونَ: монанд мекунанд, шабоҳат доранд.
• قَاتَلَهُمُ اللَّهُ: ибораи нафрин аст, маънояш: Худо онҳоро ҳалок кунонад ё лаънат кунад.
• أَنَّىٰ يُؤْفَكُونَ: чӣ гуна аз ҳақ рӯй гардонда мешаванд?

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки яҳудиён даъво карданд, ки Узайр писари Худост ва насрониён даъво карданд, ки Масеҳ (Ҳазрати Исо) писари Худост. Ин гуфтаҳо танҳо суханоне ҳастанд, ки онҳо бо забонҳои худ мегӯянд, бе он ки ягон далел ё ҳуҷҷате дошта бошанд. Онҳо дар ин даъвои худ ба гуфтаҳои кофирони пеш аз онҳо монандӣ мекунанд, ки барои Худо фарзанд қоил шуда буданд. Пас Худо онҳоро нафрин карда, мегӯяд: чӣ гуна онҳо аз ҳақи равшан рӯй мегардонанд ва ба ботил майл мекунанд, дар ҳоле ки далелҳои равшан ба онҳо расидааст?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ширк дар ҳама шаклҳои он — хоҳ даъвои фарзанди Худо будан барои касе, хоҳ дигар навъҳои ширк — роҳи нодуруст ва дур аз ҳақ аст.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки суханони бедалел ва аз рӯи ҳавои нафс гуфташуда метавонанд одамро ба гумроҳии бузург расонанд.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳақиқатро танҳо аз рӯи далел ва бурҳон қабул кунем, на аз рӯи тақлид ва пайравӣ аз гузаштагон.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки ҳамаи паёмбарон ва олимони бузург бандагони Худо буданд ва ҳеҷ кас ҳақ надорад онҳоро ба Худо нисбат дода, писари Худо бихонад.
• Дар ин оят таъкид шудааст, ки Худо аз ҳар гуна фарзанд ва шарик пок аст ва ин ақидаи асосии ислом — тавҳид — мебошад.
• Оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки чӣ гуна баъзе мардум бо вуҷуди равшании ҳақ, боз ҳам ба ботил рӯ меоранд, ва ин боиси ҳайрат ва ибрат аст.