Сураи Ат-Тауба — Оят 31

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَحْبَارَهُمْ: донишмандону олимони яҳудиён.
• رُهْبَانَهُمْ: зоҳиду ибодатгарони насрониён, ки дар дайрҳо зиндагӣ мекарданд.
• أَرْبَابًا: ҷамъи «рабб», яъне парвардигорон, худоён.
• الْمَسِيحَ: унвони Исо (а), ки маънои тадҳиншуда ва муборакро дорад.
• سُبْحَانَهُ: пок ва муназзаҳ аст Ӯ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — роҳи гумроҳиро пеш гирифтанд. Яҳудиён донишмандони худро ва насрониён зоҳиду ибодатгарони худро ба ҷои Худо ба мақоми парвардигорӣ расониданд. Онҳо ба суханони ин олимону зоҳидон дар ҳалол ва ҳаром кардани чизҳо итоат мекарданд, ҳатто агар онҳо чизеро, ки Худо ҳаром кардааст, ҳалол мегуфтанд ё баръакс. Ин итоат ва фармонбардорӣ дар гуноҳ ба мақоми ибодат баробар шуд, зеро танҳо Худо ҳақ дорад, ки ҳукм ва шариат муқаррар кунад.

Ҳамчунин насрониён Исои Масеҳ писари Марямро худо ва парвардигор донистанд ва ӯро ибодат карданд. Ҳол он ки Худо ба онҳо фармон дода буд, ки танҳо Ӯро, ки Худои ягона аст, ибодат кунанд ва ҳеҷ чизро шарики Ӯ насозанд. Ҳеҷ маъбуди ба ҳақ ғайр аз Ӯ нест. Ӯ пок ва муназзаҳ аст аз он чизҳое, ки мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд ва шарик месозанд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Худованд ҳақ дорад, ки ҳукм ва қонун муқаррар кунад ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.
• Итоати кӯр-кӯрона аз олимону пешвоён дар гуноҳ ва нофармонии Худо метавонад одамро ба гумроҳӣ ва ҳатто ба мақоми ширк расонад.
• Ислом дини тавҳид аст — ягонагии Худо дар зоти Ӯ, сифоташ ва ибодат. Ин оят қалбҳоро ба сӯи покии эътиқод ва дурӣ аз ширк ҳидоят мекунад.
• Худованд худро аз ҳар гуна камбудиву шарик тавсиф мекунад, ки ин ба бандагони Ӯ умед ва оромиш мебахшад, ки Парвардигори онҳо комил ва беайб аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар ибодат ва фармонбардорӣ танҳо ба Худо рӯй орем ва аз пайравии ҳавои нафс ва суханони ноҳақ дурӣ ҷӯем.