Sura At-Tauba — Werset 44

Znaczenie słów:

• لَا يَسْتَأْذِنُكَ – nie proszą cię o pozwolenie (na pozostanie w tyle).
• الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ – ci, którzy wierzą w Allaha i Dzień Ostatni.
• أَن يُجَاهِدُوا – aby walczyć (na drodze Allaha).
• بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ – swoim majątkiem i swoimi duszami (życiem).
• وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ – a Allah doskonale zna bogobojnych.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Ci, którzy prawdziwie wierzą w Allaha i w Dzień Ostatni, nie przychodzą do ciebie, o Proroku, z prośbą o zwolnienie ich z udziału w dżihadzie – walce na drodze Allaha – swoim majątkiem i swoim życiem. Taka postawa nie jest ich cechą ani ich zwyczajem. Przeciwnie – ich wiara i pragnienie dobra popychają ich do tego, aby spieszyć się do walki i poświęcenia, bez potrzeby jakiegokolwiek nakłaniania czy zachęty. Nie proszą o pozwolenie na pozostanie w tyle, chyba że mają ku temu rzeczywistą, uzasadnioną wymówkę, która ich obiektywnie powstrzymuje.

Prośba o zwolnienie z walki bez ważnego powodu jest natomiast cechą obłudników, którzy nie wierzą szczerze. Jeśli chodzi o wierzących, to ich wiara jest silna, a ich oddanie sprawie Allaha jest szczere. Allah – On jest doskonale świadomy tych, którzy się Go boją, przestrzegają Jego przykazań i unikają Jego zakazów. On zna ich intencje i wynagrodzi ich za ich bogobojność oraz szczere poświęcenie.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara prawdziwa nie jest jedynie słowem na języku, ale rzeczywistością, która skłania do czynu i poświęcenia. Kto naprawdę wierzy w Allaha i Dzień Ostatni, ten nie uchyla się od obowiązków, lecz spieszy do nich z ochotą.
2. Werset ukazuje piękno islamu, który łączy wiarę z czynem – wiara nie jest oderwana od życia, lecz jest siłą napędową do dobra, ofiarności i obrony prawdy.
3. Allah zna swoich bogobojnych sług i ich szczere intencje. To pocieszenie dla każdego, kto pragnie czynić dobro – jego trud nie jest zapomniany, a nagroda u Allaha jest pewna.
4. Werset uczy nas, że prawdziwy muzułmanin nie szuka wymówek, aby uniknąć obowiązków, lecz szuka okazji, aby służyć swojej społeczności i swojej religii – majątkiem, czasem i wysiłkiem.
5. Rozróżnienie między wierzącymi a obłudnikami jest jasne: wierzący kochają ofiarność, a obłudnicy unikają jej. To zachęta do szczerości w intencjach i czynach.