Surja Et-Teube — Ajet 44

Kuptimet e fjalëve:

• لَا يَسْتَأْذِنُكَ: Nuk kërkojnë leje prej teje (o Pejgamber).
• أَن يُجَاهِدُوا: Për të luftuar në rrugën e Allahut.
• بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ: Me pasurinë e tyre dhe me jetën e tyre.
• بِالْمُتَّقِينَ: Ata që i frikësohen Allahut dhe e ruajnë veten nga gjynahet.

Tefsiri i Ajetit:

Nuk është punë e besimtarëve të vërtetë, që besojnë sinqerisht në Allahun dhe në Ditën e Fundit, që të kërkojnë leje prej teje, o Pejgamber, për t'u tërhequr nga lufta në rrugën e Allahut me pasurinë dhe jetën e tyre. Përkundrazi, puna e tyre është që të nxitojnë drejt luftës sa herë që i thërret, pa hezitim dhe pa kërkuar leje për t'u liruar, përveçse kur kanë ndonjë arsye të vërtetë që i pengon. Ata nuk kanë nevojë që dikush t'i nxisë për xhihad, sepse besimi i tyre dhe dëshira për të mirë i shtyjnë ata vetë drejt tij. Ndërsa ata që kërkojnë leje për t'u tërhequr janë hipokritët, të cilët nuk besojnë as në Allahun e as në Ditën e Fundit. Allahu i di mirë ata që vërtet i frikësohen Atij dhe e ruajnë veten nga gjynahet, duke iu përmbajtur urdhërave të Tij dhe duke u larguar nga ndalesat e Tij, dhe Ai do t'i shpërblejë ata për devotshmërinë e tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimi i vërtetë është ai që i shtyn njerëzit drejt sakrificës me pasuri dhe jetë në rrugën e Allahut, pa pasur nevojë për nxitje të jashtme.
2. Kërkesa për leje për t'u tërhequr nga xhihadi pa arsye është shenjë e hipokrizisë dhe e dobësisë së besimit.
3. Allahu i njeh të gjitha gjendjet e robërve të Tij dhe i dallon ata që janë të sinqertë në besimin e tyre nga ata që pretendojnë rrejshëm.
4. Xhihadi me pasuri dhe me jetë është një nga shenjat më të mëdha të devotshmërisë dhe i afron robërit te Allahu, duke i bërë ata të denjë për shpërblimin e Tij të madh.