Surja Et-Teube — Ajet 45

Kuptimet e fjalëve:

• يَسْتَأْذِنُكَ: kërkojnë leje nga ti (o Pejgamber).
• وَارْتَابَتْ قُلُوبُهُمْ: zemrat e tyre u mbushën me dyshim.
• فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ: në dyshimin e tyre lëkunden andej-këtej, pa gjetur qetësi.

Tefsiri i Ajetit:

Kërkesa për leje për t'u liruar nga pjesëmarrja në luftë (xhibad) nuk vjen nga besimtarët e sinqertë, por vetëm nga ata që nuk besojnë në Allahun as në Ditën e Fundit. Zemrat e tyre janë të mbushura me dyshim ndaj fesë së Allahut dhe ndaj asaj që ti, o Pejgamber, ke sjellë prej Islamit dhe ligjeve të tij. Ata nuk kanë bindje të fortë, prandaj lëkunden vazhdimisht në dyshimin e tyre – as hyjnë plotësisht në besim e as dalin prej tij – dhe mbeten të hutuar, duke u tunduar nga një dyshim në tjetrin, pa gjetur rrugën e drejtë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na mëson se veprat e njeriut e zbulojnë atë që fsheh zemra e tij; kush kërkon leje për t'u larguar nga detyrat e fesë, kjo tregon dobësinë e besimit të tij.
2. Besimi i vërtetë kërkon bindje të plotë ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij, pa lëkundje e pa dyshim.
3. Dyshimi në fenë e Allahut është shenjë e zemrës së sëmurë, dhe muslimani duhet ta ruajë zemrën e tij nga çdo lloj dyshimi që e largon nga rruga e drejtë.
4. Ajeti na bën thirrje që të jemi të sinqertë në besimin tonë dhe të mos imitojmë sjelljet e hipokritëve, të cilët i shmangen sakrificës dhe punës së mirë.
5. Në këtë ajet ka nxitje për t'u angazhuar në vepra të mira dhe për t'u përgjigjur thirrjes së Allahut, sepse kjo është shenjë e besimit të vërtetë dhe e dashurisë ndaj fesë.