Сураи Аш-Шамс — Оят 15

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «عُقْبَاهَا»: оқибат ва натиҷаи он амал, яъне паёмадҳои неку бади кор.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол баъд аз он ки қавми Самудро ба сабаби такзиб кардани паёмбарашон Солеҳ (алайҳис-салом) ва куштани шутури мӯъҷиза, ки ояти илоҳӣ буд, ба азоби сахт гирифтор кард ва ҳамаи онҳоро несту нобуд сохт, мефармояд, ки Ӯ аз паёмад ва оқибати ин азоб ҳеҷ тарсе надорад. Яъне Худованд аз он чи ба онҳо кард, наметарсад ва касе ҳақ надорад, ки Ӯро ба хотири ин кор бозхост кунад. Ин азоби ҳаққонияти Худовандро нишон медиҳад, зеро Ӯ ҳокими мутлақ ва адолатпеша аст ва ҳар кори Ӯ аз рӯи ҳикмат ва адолат сурат мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд дорои қудрати комил аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба Ӯ эътироз кунад ё Ӯро бозхост намояд.
• Азобу ҷазои Худованд аз рӯи адолат ва ҳикмат аст, на аз рӯи хашм ё беэътиной.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз такзиби паёмбарон ва нофармонии Худованд бипарҳезем, то ба сарнавишти қавми Самуд гирифтор нашавем.
• Худованд ба ҳеҷ кас зулм намекунад ва ҳар кас сазои амали худро мебинад.
• Ин оят боиси тақвияти имон ва тарси солим аз Худованд мегардад, ки инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.