Сураи Аш-Шамс — Оят 14

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• فَكَذَّبُوهُ — пас ӯро дурӯғ бароварданд, яъне паёмбарашонро дурӯғгӯ шумориданд.
• فَعَقَرُوهَا — пас онро (шутурро) куштанд; «ақр» дар забон ба маънои буридани пои ҳайвон ё захм задани он аст, ки боиси ҳалокат мешавад.
• فَدَمْدَمَ — пас несту нобуд кард ва азобро бар онҳо фурӯ рехт; «дамдама» дар асл ба маънои такрор ва дучанд кардани азоб аст ва ҳамчунин ба маънои ҳалок кардани тамоман меояд.
• فَسَوَّاهَا — пас онҳоро баробар кард, яъне азобро бар ҳамаи онҳо яксон гардонд ва касеро наҷот надод.

1. Тафсири оят:

Ин оят достони қавми Самудро баён мекунад, ки паёмбари Худо Солеҳ (алайҳис-салом) ба сӯи онҳо фиристода шуд. Онҳо аз паёмбари худ даст кашиданд ва ӯро дурӯғгӯ шумориданд. Аллоҳ таоло барои онҳо шутури модаеро ҳамчун мӯъҷиза ва нишонаи равшани ростӣ фиристод, вале онҳо ба ҷои имон овардан, ба саркашӣ ва зулм рӯй оварданд. Бадтарини онҳо шутурро куштанд ва дигарон низ ба ин кор розӣ шуданд, бинобар ин ҳамаашон дар гуноҳ шарик гардиданд.

Пас Аллоҳи таоло ба сабаби гуноҳи онҳо азоби худро бар онҳо фурӯ рехт ва онҳоро тамоман несту нобуд кард. Ӯ азобро бар ҳамаи онҳо яксон гардонд ва ҳеҷ кас аз онҳо наҷот наёфт. Ин ҷазо ба сабаби зулму саркашӣ ва дурӯғ баровардани паёмбари Худо буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ ва дурӯғ баровардани паёмбарон оқибати бад дорад ва ба ҳалокат мерасонад.
• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳар касро ба андозаи гуноҳаш ҷазо медиҳад.
• Вақте ки мардум ба гуноҳ розӣ шаванд ва онро дастгирӣ кунанд, ҳамаашон дар масъулият шарик мегарданд.
• Ин оят даъват мекунад, ки мо ба паёмбарон ва рисолати онҳо имон оварем ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯем.
• Қуръон моро тарғиб мекунад, ки аз ҳалокати умматҳои гузашта ибрат гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло қудрати комил дорад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.