Сураи Аль-Аляк — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• Носия: пешона, мӯи пешони сар.
• Козиба: дурӯғгӯй, дурӯғ мегӯяд.
• Хотиа: хатокор, гунаҳкор.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он Аллоҳ таоло ба Абу Ҷаҳл ҳушдор медиҳад, ки агар аз кибрию саркашӣ ва озор додани Паёмбар (с) даст накашад, ӯро бо қувват аз пешонааш мегирад ва ба оташи дӯзах мепартояд. Дар ин оят Аллоҳ таоло он пешонаро тавсиф мекунад, ки он пешонаи дурӯғгӯ ва хатокор аст. Яъне соҳиби он пешона — Абу Ҷаҳл — дар гуфтори худ дурӯғгӯй буд ва дар кирдори худ хато мекард. Ӯ дар даъвои худ, ки Паёмбарро аз намоз бозмедошт, дурӯғ мегуфт ва дар амали худ, ки ба зулму зиштӣ даст мезад, хато мекард. Ин тавсиф нишон медиҳад, ки амалҳои бад ва гуфтори дурӯғи инсон сабаб мешаванд, ки ӯ бо нанги абадӣ гирифтор шавад ва аз пешонааш ба сӯи оташ кашида шавад. Ҳамчунин ин оят тасдиқ мекунад, ки Аллоҳ таоло ҳамаи аъмоли бандагонашро мебинад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғгӯӣ ва хатокорӣ сифатҳои нафратовар ва сабаби ҳалокат мебошанд.
• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад; золимон ва саркашон ҳеҷ гоҳ аз адлу инсоф дур намемонанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз дурӯғгӯӣ ва хатокорӣ парҳез кунем ва ба роҳи ростӣ ва некӯкорӣ гом назанем.
• Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки Аллоҳ таоло ҳамеша назорат мекунад ва мо бояд ҳамеша аз Ӯ битарсем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Ин оят моро ба сӯи намоз ва ибодат ташвиқ мекунад, зеро дар ояти баъдӣ Аллоҳ таоло мефармояд: «Пас саҷда кун ва наздик шав», ки ин даъвати бузург ба сӯи ибодат ва наздикӣ ба Аллоҳ аст.