Сураи Аль-Аляк — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• فَلْيَدْعُ: Пас бихонад, биёрад.
• نَادِيَهُ: Маҷлис ва ҷамъияти худро, аҳлу ашӣраи худро, ёрону пайравони худро.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба он шахси саркаш ва гарданкаш — ки АбуҶаҳл аст ва Паёмбарро (с) аз намоз бозмедорад — таҳдид мекунад ва мефармояд: агар ӯ ба саркашӣ ва озор додани худ идома диҳад, мо ӯро бо қаҳру ғазаб гирифта, ба сӯи оташ мекашем. Пас дар он ҳолат бигзор ҳамаи аҳлу ашӣра ва ҳамнишинони худро, ки ба онҳо такя мекард ва аз онҳо ёрӣ меҷуст, бихонад ва биёрад, то аз азоби Худо наҷоташ диҳанд. Вале онҳо ҳеҷ коре карда наметавонанд. Мо низ фариштагони азобро даъват мекунем, ки ӯро ба ҷойи сазовор бирасонанд. Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати инсонҳо ва ёронашон дар баробари қудрати Парвардигор ҳеҷ аст ва касе наметавонад аз фармони Худо фирор кунад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеояд:

• Инсон бояд ҳамеша ба Худованд такя кунад, на ба қуввату ёрии одамон.
• Ҳар ки ба зулму саркашӣ идома диҳад, оқибати бад ва азоби Худоро хоҳад дид.
• Ёрии наздикон ва дӯстон дар рӯзи қиёмат ва ҳангоми азоб ҳеҷ суде надорад.
• Ояти карима моро тарбият мекунад, ки аз роҳи ҳақ ва намоз рӯй нагардонем ва ҳамеша ба Худо наздик шавем.
• Ин оят умедворӣ медиҳад, ки ҳақ ҳамеша ғолиб аст ва зулм давом намекунад.