Сураи Аль-Аляк — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا: Ҳаргиз! Не! (барои боздоштан ва рад кардани гуфтаи ноҳақ истифода мешавад).
• لَئِن لَّمْ يَنتَهِ: Агар аз кирдораш даст накашад ва боз наистад.
• لَنَسْفَعًا: Ҳатман бо шиддат ва қаҳр мегирем, мекашем.
• بِالنَّاصِيَةِ: Бо пешонааш, яъне мӯи пеши сар, то ба дӯзах кашола карда шавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоби қатъӣ ва таҳдидомез ба он шахси саркаш ва ҷоҳил аст, ки бандаи Худоро аз намоз бозмедошт. Худованд мефармояд: Ҳаргиз чунин нест, ки ин тоғут гумон мекунад! Агар аз ин кирдори зишт ва саркашии худ даст накашад ва аз озор додани бандаи солеҳ боз наистад, Мо ҳатман ӯро бо шиддат ва қаҳр аз пешонааш мегирем ва ба сӯи оташи дӯзах кашола мекунем. Ин гирифтан бо зиллат ва хорӣ хоҳад буд, зеро пешонаи ӯ пешонаи дурӯғгӯй ва хатокор аст. Ин таҳдиди Худованд ба ҳар касе аст, ки роҳи ҳақро мепӯшад ва бандагони солеҳро аз ибодат бозмедорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд бандагони худро танҳо намегузорад ва аз золимон ва саркашон ҳимоят мекунад.
• Саркашӣ ва гарданкашӣ дар баробари даъвати ҳақ оқибати бад дорад ва ба ҳалокат мерасонад.
• Намоз ва ибодат ба Худованд сабаби наздикӣ ба Ӯ ва раҳмати Ӯ мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз зулм ва озор додани дигарон, хусусан намозгузорон, парҳез кунем ва ба роҳи рост қадам гузорем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ кирдори бад бе ҷазо намемонад, ҳамчунин ҳеҷ некӣ бе подош намемонад.