Сураи Аль-Аляк — Оят 19

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• «كَلَّا»: ҳарфи раддия аст, яъне «не чунин аст» ё «ҳаргиз набошад».
• «لَا تُطِعْهُ»: «ба ӯ итоат накун», яъне суханашро қабул накун ва аз амру наҳии вай пайравӣ нанамо.
• «وَاسْجُدْ»: «ва саҷда кун», яъне барои Парвардигорат саҷдаи ибодат ба ҷо овар.
• «وَاقْتَرِب»: «ва наздик шав», яъне бо тоат ва ибодат ба Худо наздикӣ ҷӯй.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоби қатъӣ ба он таҳдиду дашномҳоест, ки АбуҶаҳл ба Паёмбар (с) мекард, то ӯро аз намоз ва ибодат боздорад. Худованд мефармояд, ки эй Паёмбар, ҳаргиз суханони ин золимро гӯш накун ва ба наҳии ӯ аҳамият надиҳ. Вай наметавонад ба ту зараре расонад ва туро аз роҳи ҳақ боздорад. Пас ту ба Парвардигорат саҷда кун ва бо итоат, ибодат ва дуои худ ба Ӯ наздик шав. Ҳамин тоат аст, ки бандаро ба Худованд наздик месозад ва ӯро аз ҳар бадӣ ва душманӣ эмин медорад. Ин оят тасаллист ба ҳамаи муъминон, ки дар роҳи ибодат аз таҳдиду масхараи душманон натарсанд ва бо сабр ба Худо наздик шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Муъмин бояд ҳаргиз ба даъвати батл ва наҳии золимон итоат накунад.
• Саҷда ва ибодат воситаи наздикшавӣ ба Худованд аст.
• Душманони ислом наметавонанд ба бандагони солеҳ зараре расонанд, агар онҳо ба Худо таваккул кунанд.
• Ин оят ба намоз ва фурӯтанӣ дар баробари Парвардигор тарғиб мекунад.
• Ҳар кас ба Худо наздик шавад, Худо ӯро қувват ва ҳифз медиҳад.
• Ислом дини ибодат, тавозуъ ва наздикшавӣ ба Худост, на дини таҳдид ва зулм.