Сураи Аль-Аляк — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَنَدْعُ — феъли оянда дар замони ҳозира, маънои «ба зудӣ фарёд мезанем, даъват мекунем».
• الزَّبَانِيَةَ — ҷамъи калимаи «زَبَانِيَة», ки ба маънои фариштагони азоб дар дӯзах мебошад. Ин калима аз решаи «زَبَنَ» гирифта шудааст, ки маънои «тела додан, рондан»-ро дорад. Яъне онҳо фариштагоне ҳастанд, ки гунаҳкоронро ба сӯи оташи дӯзах тела медиҳанд ва меронанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисми идомаи оятҳои пешина аст, ки дар онҳо Аллоҳ таоло дар бораи он шахси саркаш — АбуҶаҳл — сухан мегӯяд, ки Паёмбар (с) — ро аз намоз хондан бозмедошт. Аллоҳ таоло ӯро огоҳ мекунад, ки агар аз ин рафтори бад ва душмании худ даст накашад, ба зудӣ фариштагони азобро даъват мекунад.

Маънои оят чунин аст: «Ба зудӣ Мо фариштагони дӯзахро даъват мекунем», то ки ӯро гиранд ва ба азоби сахт гирифтор кунанд. Ин фариштагон — забония — фариштагони пурзӯр ва сахтгире ҳастанд, ки ҳеҷ гоҳ аз фармони Аллоҳ сарпечӣ намекунанд ва ҳар чизеро, ки фармон дода шавад, иҷро мекунанд. Онҳо гунаҳкоронро бо шиддат ба сӯи оташи дӯзах тела медиҳанд ва меронанд.

Дар ин оят Аллоҳ таоло мехоҳад нишон диҳад, ки ҳеҷ кас наметавонад бо қудрати Худ муқобилат кунад. Агар АбуҶаҳл ва амсоли ӯ ба қавм ва пайравони худ такя мекунанд, пас Аллоҳ низ лашкари худ — фариштагони азобро дорад, ки аз ҳамаи онҳо қавитар ва пурзӯртаранд. Пас бигзор онҳо бибинанд, ки кадом гурӯҳ қавитар ва тавонотар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ҳамеша одил аст ва ҳеҷ золимеро беҷазо намегузорад. Ҳар кас ба бандагони Худ зулм кунад, ба зудӣ ҷазои худро мебинад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки аз саркашӣ ва душманӣ бо роҳи ҳақ парҳез кунем ва ҳамеша ба Аллоҳ таваккал намоем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки қудрати Аллоҳ аз ҳамаи қудратҳо болотар аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз адлу ҳисоби Ӯ бигурезад.
• Ин оят моро ба намоз ва ибодат ташвиқ мекунад, зеро Паёмбар (с) — ро аз намоз бозмедоштанд ва Аллоҳ таоло ӯро ҳимоят кард. Пас намоз воситаи наздикӣ ба Аллоҳ ва ҳимояи Ӯ мебошад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳатто агар душманон бисёранд ва ба қувваи худ меболанд, қудрати Аллоҳ аз онҳо болотар аст ва Ӯ ҳамеша ғолиб аст.