Sura Yunus — Werset 19

Znaczenie słów:

• Ummah wāḥidah – jeden naród, jedna społeczność wyznająca jedność Boga (tawḥīd).
• Fakhtalafū – rozdzielili się, stali się różnymi grupami i religiami.
• Kalimah sabaqat – wcześniejsze postanowienie Boga, Jego odwieczny dekret.
• Laquḍiya baynahum – zostałby wydany wyrok między nimi (natychmiast na ziemi).

Tafsir (wyjaśnienie):

Ludzie początkowo stanowili jedną społeczność – wyznawali jedność Boga (tawḥīd) i podążali za prawdą. Jednak z czasem pojawiły się między nimi różnice: jedni pozostali wierni, a inni odeszli od wiary i popadli w niewiarę lub wielobóstwo. Bóg – ze względu na Swoje wcześniejsze postanowienie, że nie będzie rozstrzygał między ludźmi w sprawach ich sporów na tym świecie, lecz odroczy to do Dnia Sądu – nie ukarał natychmiast tych, którzy odeszli od prawdy. Gdyby nie to odwieczne postanowienie, już na ziemi zostałby wydany wyrok między nimi: ci, którzy wyznawali fałsz, zostaliby zniszczeni, a ci, którzy trzymali się prawdy, zostaliby ocaleni. Jednak mądrość Boga wymaga, aby dać ludziom czas i cierpliwość, a ostateczne rozstrzygnięcie nastąpi w Dniu Zmartwychwstania.

Korzyści płynące z tej ajat:

1. Jedność ludzi w wierze w jednego Boga jest stanem pierwotnym i naturalnym – to różnice i podziały są późniejszym odejściem od tej natury.
2. Bóg jest cierpliwy i nie spieszy się z karą – daje ludziom czas na nawrócenie i pokutę, co jest przejawem Jego miłosierdzia.
3. Sprawiedliwość Boga jest doskonała – ostateczne rozstrzygnięcie wszystkich sporów nastąpi w Dniu Sądu, kiedy każdy otrzyma to, na co zasłużył.
4. Wiara w odwieczne postanowienie Boga (qadar) przynosi spokój sercu – wierzący wie, że wszystko dzieje się zgodnie z mądrością Boga, nawet jeśli nie zawsze ją rozumie.
5. Zachęta do trzymania się prawdy i jedności, oraz przestroga przed podziałami i odejściem od wiary, które prowadzą do zguby.