Surja Junus — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• Umeten vahideh: një fe e vetme, në një besim të vetëm (monoteizëm).
• Fahhtelefû: u ndanë në fe dhe besime të ndryshme.
• Kelimeh: vendimi dhe urdhri i Zotit.
• Lekudije bejnehum: do të gjykohej mes tyre (në këtë botë).

Tefsiri i ajetit:

Të gjithë njerëzit në fillim ishin një bashkësi e vetme, të udhëzuar në fenë e drejtë, në besimin në Një Zot (Teuhid). Ata ishin të bashkuar në besim dhe bindje. Por më pas, ata u ndanë dhe u përçanë: disa mbetën në besim, ndërsa të tjerët u larguan dhe ranë në mosbesim. Ky ndryshim dhe përçarje ndodhi për shkak të padrejtësisë dhe armiqësisë mes tyre.

Sikur të mos kishte ardhur më parë vendimi i Zotit tënd, o Muhamed, që Ai nuk gjykon mes robërve të Tij në këtë botë për atë që ata ndryshojnë, por e shtyn gjykimin për Ditën e Kiametit, atëherë do të gjykohej mes tyre menjëherë në këtë botë: do të shkatërrohej ai që është në të pavërtetën dhe do të shpëtonte ai që është në të vërtetën. Por për shkak se Zoti ka caktuar që gjykimi përfundimtar të bëhet në Ditën e Gjykimit, Ai ua shtyn atë deri në atë ditë, duke u dhënë atyre afat dhe duke i sprovuar.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet tregon se feja e vërtetë e njeriut që nga fillimi ishte një fe e vetme – besimi në Një Zot – dhe se çdo devijim nga kjo fe erdhi më vonë për shkak të zgjedhjeve të gabuara të njeriut.
2. Ajeti na mëson se Zoti është i durueshëm dhe i mëshirshëm: Ai nuk nxiton në dënim, por u jep njerëzve kohë për t'u penduar dhe kthyer tek e vërteta.
3. Ajeti na tregon se drejtësia e plotë e Zotit do të realizohet në Ditën e Gjykimit, ku secili do të marrë shpërblimin ose dënimin e merituar, dhe kjo na bën të ndihemi të sigurt se e vërteta do të triumfojë përfundimisht.
4. Ajeti na fton të kërkojmë unitetin dhe harmoninë mes njerëzve, duke u kthyer tek ajo që na bashkon – besimi në Një Zot – dhe të largohemi nga ato që na ndajnë dhe na përçajnë.