Сураи Йунус — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• ضِيَاءً — рӯшноии қавӣ ва нурпошӣ, ки аз худи Офтоб мебарояд.
• نُورًا — равшанӣ ва рӯшноии сусттар, ки Моҳ онро инъикос мекунад.
• قَدَّرَهُ — андоза ва чен кард, муайян намуд.
• مَنَازِلَ — манзилҳо, зинаҳо; масофаҳое, ки Моҳ ҳар шабонарӯз мепаймояд.
• الْحِسَابَ — ҳисоб, шумориш, ҳисобу китоби вақт.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло Худоеро тавсиф мекунад, ки Офтобро ба рӯшноии қавӣ ва дурахшон табдил дод ва Моҳро ба рӯшноии нарм ва фурӯзон бахшид. Ӯ барои Моҳ манзилҳо ва зинаҳои муайян муқаррар кард, то ки мардум тавассути ҳаракати онҳо шумораи солҳо, моҳҳо ва рӯзҳоро донанд ва вақти худро дуруст ҳисоб кунанд. Ин ҳама нишонаҳои равшани қудрату илми Аллоҳанд. Аллоҳ ин ҷисмҳои осмониро беҳуда ва беҳикмат наофаридааст, балки ҳамаи онҳо барҳақ ва бо ҳикмати амиқ офарида шудаанд. Ӯ оёти худро барои мардуме ба тафсил баён мекунад, ки ақл доранд ва аз ин нишонаҳо ибрат мегиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Офтобу Моҳ ва ҳаракати дақиқи онҳо натиҷаи тасодуф нест, балки кори Худои доно ва тавоно аст.
• Аллоҳ тавассути ин нишонаҳо ба мо имкон медиҳад, ки вақтро чен кунем ва зиндагии худро танзим намоем — ин неъмати бузург аст.
• Ҳамаи офаринишҳо бо ҳикмат ва мақсад офарида шудаанд, на беҳуда. Ин боиси афзудани имон ва эҳтироми мо ба Худованд мегардад.
• Оят ба мо таъкид мекунад, ки бояд андеша кунем ва аз нишонаҳои табиат дарс гирем, зеро донишмандон аз ин оятҳо бештар баҳра мебаранд.
• Ин ҳама моро ба сӯи шинохти бузургии Аллоҳ ва сипосгузорӣ ба Ӯ ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати дин ва Қуръонро зиёд мегардонад.