Сураи Йунус — Оят 6

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اخْتِلَافِ: тағйир ёфтан, пайиҳам омадан ва фарқ кардани як чиз аз дигараш.
• آيَاتٍ: нишонаҳо, далелҳо ва ибратҳое, ки ба бузургии Худо ишора мекунанд.
• يَتَّقُونَ: онҳое, ки аз Худо метарсанд ва аз гуноҳу нофармонӣ парҳез мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно дар пайиҳам омадан ва тағйир ёфтани шабу рӯз — дар омадани торикӣ ва равшанӣ, дар дарозу кӯтоҳ шудани яке аз онҳо — ва дар он чизҳое, ки Худованд дар осмонҳо ва замин аз махлуқоти аҷиб ва офаридаҳои гуногун офаридааст, нишонаҳо ва далелҳои равшане ҳастанд бар қудрати Худо ва ягонагии Ӯ. Ин нишонаҳо барои мардуме фоидабахшанд, ки аз Худо метарсанд, амрҳои Ӯро иҷро мекунанд ва аз манъ кардаҳои Ӯ дурӣ меҷӯянд. Зеро танҳо парҳезгорон ҳастанд, ки дар ин офаридаҳо андеша мекунанд ва аз онҳо ибрат мегиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро ба андеша ва тафаккур дар бораи офаридаҳои Худо даъват мекунад, то бузургии Ӯро бишносем.
• Тағйири шабу рӯз ва ҳамаи махлуқоти осмону замин далели равшани қудрати Худованд ва ягонагии Ӯст.
• Фоидаи аслӣ аз ин нишонаҳо барои парҳезгорон аст; онҳое, ки аз Худо метарсанд, дар ҳақиқат аз ин оятҳо баҳра мегиранд.
• Ин оят моро ба тақво — иҷрои амрҳои Худо ва дурӣ аз гуноҳ — ташвиқ мекунад, то ки аз оятҳои Қуръон ва офаридаҳои Худо баҳраманд шавем.
• Қуръони Карим моро ба дидани олам бо чашми ибрат ва шинохти Худо даъват мекунад, ки ин роҳи саодати дунёву охират аст.