Сураи Аль-Кариа — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• خَفَّتْ: сабук шуд, кам шуд.
• مَوَازِينُهُ: тарозуҳои аъмолаш, яъне амалҳои некӯи ӯ.

1. Тафсири оят:

Ва аммо касе ки тарозуи амалҳои некаш сабук гардад ва амалҳои бадаш бар онҳо бартарӣ ёбад, ҷойгоҳи ӯ дӯзах хоҳад буд. Ин оят баён мекунад, ки дар рӯзи қиёмат амалҳои банда бар тарозуи адл баркаш мешавад; ҳар кас амалҳои некаш вазнин бошанд, наҷот меёбад, ва ҳар кас амалҳои некаш кам ва сабук бошанд, зиёнкор мегардад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша амалҳои некӯ анҷом диҳем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, зеро ҳар амали мо дар рӯзи қиёмат баркаш мешавад.
• Мефаҳмонад, ки адлу инсофи Худованд комил аст ва ҳеҷ амале беҳисоб намемонад.
• Моро ба тавба ва истиғфор ташвиқ мекунад, то тарозуи амалҳоямон вазнин гардад.
• Ин оят муҳаббати ба исломро зиёд мекунад, зеро ислом роҳи наҷот ва саодати абадиро нишон медиҳад.