Сураи Аль-Кариа — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «عِيشَةٍ»: зиндагӣ, ҳаёти некӯ ва хуш.

— «رَاضِيَةٍ»: писандида, хушнудкунанда, яъне чунон зиндагие, ки соҳибаш аз он розӣ ва хушҳол аст.

1. Тафсири оят:

Пас касе ки тарозуи аъмоли некаш вазнин бошад ва некӯкориҳояш бар бадиҳояш бартарӣ кунад, ӯ дар зиндагии писандида ва хушнудкунанда қарор мегирад. Ин зиндагӣ дар биҳишт аст — ҷое пур аз неъматҳо, оромиш ва шодӣ, ки ҳеҷ ранҷу ғаме дар он нест. Ин подоши Худованд ба бандагони некӯкор аст, ки дар дунё ба Ӯ имон оварданд ва амалҳои солеҳ анҷом доданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят умедворӣ ва рағбатро дар дили инсон зиёд мекунад, ки ҳар амали некӯ дар назди Худованд беподош намемонад.

— Нишон медиҳад, ки роҳи имон ва амали солеҳ ба сӯи ҳаёти абадии пур аз хушбахтӣ мебарад.

— Инсонро ба муҳосибаи аъмол ва вазнидани неку бадӣ ташвиқ мекунад, то дар дунё барои охират тайёрӣ бинад.

— Меҳру муҳаббати дилро ба ислом ва Қуръон афзун месозад, зеро ваъдаҳои Худованд ҳаққанд ва бандагони солеҳро ба биҳишт ва хушнудӣ мужда медиҳанд.