Surat Al-Ma'un — Ayat 6

Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يُرَاءُونَ (yurā'ūn): saka tembung رِيَاء (riyā'), tegesé nindakake amal kanthi tujuan supaya dipuji utawa dideleng wong liya, dudu murni kanggo Allah.
• الَّذِينَ (alladzīna): wong-wong kang, minangka tembung panyambung kang nerangake sapa kang dimaksud ing ayat sadurungé.

Tafsir Ayat:

Ayat iki isih nyambung karo ayat-ayat sadurungé kang nyritakake bab wong-wong kang shalat nanging ora temen-temen, yaiku wong-wong kang riyā' utawa pamer. Tegesé, wong-wong iki nindakake shalat lan amal kabecikan ora kanthi ikhlas kanggo Allah, nanging mung supaya dideleng, dipuji, lan dianggep apik déning wong liya.

Wong-wong iki yèn ana ing ngarepé wong akèh, dheweke katon sregep shalat lan nindakake kabecikan. Nanging yèn ora ana wong kang ndeleng, dheweke malah ninggalake shalat lan ora nggatekake amal kabecikan. Iki minangka ciriné wong munafik, yaiku wong kang katon apik ing njaba nanging isiné kosong saka iman kang temen.

Dadi, ayat iki ngélingake marang kita yèn shalat lan kabèh amal kabecikan kudu dilakoni kanthi ikhlas mung kanggo Allah, ora kanggo golèk pujian utawa pangaleman saka manungsa. Amal kang dilakoni kanthi riyā' ora ana ajiné ing ngarsané Allah, malah bisa dadi sebabé siksa.

Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

1. Ikhlas iku dhasaré ibadah. Saben amal kabecikan, utamané shalat, kudu dilakoni mung kanggo Allah, ora kanggo pamer marang wong liya.
2. Riyā' iku penyakit ati kang mbebayani. Riyā' bisa ngrusak amal kabecikan lan ngilangake pahala, sanajan amalé katon gedhé.
3. Shalat kudu dilakoni ing saben kahanan. Aja mung shalat yèn ana wong kang ndeleng, nanging shalat kudu tetep dilakoni sanajan ora ana wong liya kang weruh, amarga Allah tansah mirsani.
4. Islam ngajak umaté dadi wong kang jujur lan konsisten. Ora mung apik ing njaba, nanging uga apik ing njero ati lan ing saben kahanan.
5. Amal kang ikhlas bakal dadi bekal ing akhirat. Mula ayo padha mbiasakaké nindakake kabecikan kanthi ikhlas, supaya amal kita ditampa déning Allah lan dadi sebab mlebuné kita ing swarga.
6. Ayat iki nuduhaké yèn Al-Qur'an tansah nuntun manungsa marang kabecikan kang sejati, yaiku kabecikan kang lair saka ati kang resik lan niat kang murni mung kanggo Allah.