Сураи Аль-Маун — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «يُرَاءُونَ»: аз решаи «رَأَى» (дидан) гирифта шуда, маънои нишон додан ва худнамоиро дорад; яъне касе амалеро на барои Аллоҳ, балки барои он ки мардум бибинанд ва ситоиш кунанд, анҷом медиҳад.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати гурӯҳеро баён мекунад, ки дар намоз ва дигар амалҳои некӯ риёкорӣ мекунанд. Онҳо ибодат ва хайру саховатро на барои ризои Аллоҳ, балки барои он анҷом медиҳанд, ки мардум онҳоро бибинанд ва дар назари одамон обрӯю эътибор пайдо кунанд. Чунин амал аз ихлос холӣ аст ва Аллоҳ таоло танҳо амалеро қабул мекунад, ки барои Ӯ ва бо ихлос анҷом дода шуда бошад. Риёкорон дар ҳузури мардум бо ҷидду ҷаҳд ибодат мекунанд, аммо вақте ки аз чашми одамон дур мешаванд, аз ибодат ва тоат бетараф мегарданд; ин ҳолат хосси мунофиқон аст, ки зоҳирашон бо ботинашон мувофиқ нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамаи амалҳои некӯ, хусусан намозро танҳо барои ризои Аллоҳ анҷом диҳем ва аз риёкорӣ эҳтиёт кунем.

— Ихлос асоси қабули ибодат аст; амали каме, ки бо ихлос анҷом ёбад, аз амали зиёде, ки бо риё омехта бошад, беҳтар аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша худро назорат кунем ва биандешем, ки оё амаламро барои Аллоҳ мекунам ё барои мардум.

— Қуръон бо чунин оятҳо роҳи покии дил ва ростқавлиро нишон медиҳад ва моро ба сӯи зиндагии боихлос ва боимонӣ ҳидоят мекунад.