سورت هود — آیت 42

د کلمو معناګانې:

• تَجْرِي: روانه وي، ځي.
• مَوْجٍ: د اوبو لوړه څپه، چې په زور سره پورته خېژي.
• كَالْجِبَالِ: د غرونو په څېر لویې او لوړې.
• مَعْزِلٍ: هغه ځای چې له نورو څخه بېل او جلا وي.

تفسیر:

کله چې طوفان راغئ او اوبه ټوله ځمکه ونیوله، نو بېړۍ په داسې لوړو او لویو څپو کې روانه وه چې د غرونو په څېر يې لوړوالی درلود. په دې وخت کې حضرت نوح عليه السلام خپل زوی ته چې له هغوی څخه په جلا ځای کې ولاړ و، او کافر و، د پلار له شفقت او مهربانۍ څخه ډکه اواز وکړ او ويې ويل: "زما ګرانه زويه! زموږ سره په بېړۍ کې سپور شه، تر څو له دې طوفان څخه وژغورل شې، او له کافرانو سره مه پاتې کېږه، چې د دوی په څېر به په اوبو کې ډوب او هلاک شې."

نوح عليه السلام د خپل زوی د هلاکت څخه د ژغورلو لپاره هڅه وکړه، ځکه چې د پلار زړه د اولاد پر مهربانۍ وي، خو زوی يې د کفر په لاره ولاړ و او د پلار خبره يې ونه منله.

فايدې:

1. د پلار او اولاد ترمنځ د مهربانۍ او شفقت درس، چې نوح عليه السلام خپل کافر زوی ته هم د بچت بلنه ورکړه.
2. د مؤمنانو لپاره دا پیغام چې د خپلوانو او عزیزانو د هدایت لپاره باید هڅه وکړو، خو که دوی کفر وکړي، نو له دوی څخه بېلېدل اړین دي.
3. دا چې د نجات لار يواځې د الله تعالی په حکم او د پیغمبرانو په پیروي کې ده، نه په نسب او خپلوۍ.
4. د کفر او نافرمانۍ پایله تل هلاکت او تباهي ده، که څه هم انسان د پیغمبر زوی وي.