سوره هود — آیه 42

معانی کلمات:

• مَعْزِلٍ: جای دور و کنار، مکانی که انسان خود را از دیگران جدا کرده باشد.
• مَوْجٍ: تلاطم و خیزش آب، موج بلند.
• تَجْرِی: حرکت میکند، روان است.

تفسیر آیه:

کشتی در میان امواجی که همچون کوهها بلند و عظیم بودند، نوح و همراهانش را با خود میبرد. در این هنگام، نوح پسرش را -که در گوشهای دور از پدر و مؤمنان ایستاده بود و خود را از آنان جدا کرده بود- صدا زد و با مهربانی پدرانه گفت: «ای پسرم! با ما سوار کشتی شو تا از غرق شدن نجات یابی و با کافران مباش تا مانند آنان گرفتار عذاب و هلاکت نشوی.» این ندای پدر، سرشار از شفقت و دلسوزی بود، اما پسرش به جای پذیرش دعوت پدر، راه کفر و سرکشی را برگزید.

فواید و پیامهای آیه:

• محبت پدر و مادر به فرزند، حتی اگر فرزند گمراه باشد، امری طبیعی و پسندیده است؛ اما هدایت و نجات حقیقی تنها در سایه ایمان و پیروی از فرمان خداوند ممکن است.
• جدایی از مؤمنان و پیوستن به کافران، عاقبتی جز هلاکت و نابودی ندارد؛ پس مؤمن باید همواره در صف اهل ایمان باشد.
• دعوت به حق، حتی در سختترین شرایط (مانند طوفان)، وظیفه انبیا و مؤمنان است و نباید از نصیحت و راهنمایی دیگران، حتی نزدیکترین افراد، دست کشید.
• سرنوشت انسان با ایمان و عمل او رقم میخورد؛ نه با نسبت خانوادگی. پسر نوح به خاطر کفرش هلاک شد، در حالی که غریبههای مؤمن نجات یافتند.