ሱረቱ ሁድ — አንቀጽ 42

የቃላት ፍች፡-

* ታጅሪ (ትመላለሳለች)፡- መርከቧ ትጓዛለች።

* በሞጅ (በማዕበል)፡- በውሃ መናወጥና መጨመር ማለት ነው።

* ከአልጂባል (እንደ ተራሮች)፡- በትልቅነቱና በከፍታው እንደ ተራሮች።

* በመዕዝል (በተገለለ ቦታ)፡- ከአባቱና ከሰዎቹ ተለይቶ በቆመበት ስፍራ።

የአንቀጹ ትርጉም ማብራሪያ፡-

መርከቧ በውስጧ ከነበሩት ምእመናንና እንስሳት ጋር እንደ ተራሮች በሚመስሉ ግዙፍ ማዕበሎች ውስጥ እየተናወጠች ስትጓዝ፣ ኑሕ (ዐለይሂ ሰላም) የአባትነት ርኅራኄ ተነሳስቶ ከሃዲውን ልጁን (ከነዓንን) ጠራው። ልጁም ከአባቱና ከምእመናኑ ተለይቶ በራሱ በቆመበት ስፍራ ነበር። ኑሕ “ልጄ ሆይ! ከኛ ጋር በመርከቧ ተሳፈር፤ ከውሃ መስጠም ትድናለህና። ከከሃዲዎቹ ጋር አትሁን፤ ያን ጊዜ እነሱን የደረሰው ጥፋት (በመስጠም መጥፋት) አንተንም ይደርስብሃልና” አለው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. የነቢዩ ኑሕ ልጅ ቢሆንም እንኳ ክህደቱ ከአባቱ ጋር በመርከብ እንዳይሳፈር አድርጎታል፤ ይህም የሚያሳየው በእስልምና የዘመድ ዝምድና ሳይሆን እምነትና መልካም ሥራ ብቻ የመዳን መንገድ መሆኑን ነው። ይኸውም ፍትሕንና እኩልነትን የሚያስተምር ትልቅ ትምህርት ነው።
2. ነቢዩ ኑሕ ለልጃቸው ያደረጉት ጥሪ፣ ምንም እንኳ ልጁ ከሃዲ ቢሆንም፣ የአባትነት ርኅራኄና ወደ በጎ ነገር የመጥራት ግዴታን ያሳያል። ይህ የእስልምናን የርኅራኄና የመልካም ምክር ባሕል ያንጸባርቃል።
3. አንቀጹ የአላህን ትዕዛዝ መታዘዝ የመዳን መንገድ መሆኑን ያስረዳል፤ ኑሕ የአላህን ትእዛዝ ስለተቀበሉ ዳኑ፣ ልጃቸው ግን ትእዛዝን ስለጣሰ ጠፋ። ይህ ለሁላችን ትልቅ ማስጠንቀቂያና ማበረታቻ ነው።
4. በጣም አስቸጋሪ በሆነ ጊዜ እንኳን ወደ አላህ መመለስና ትእዛዙን መፈጸም የዳንነት ምልክት ነው፤ ይኸውም ተስፋን ያስገኛልና ምእመናንን ያበረታታል።