Surja Hud — Ajet 42

Kuptimet e fjalëve:

• “Mexhl” (موج): Dallgët e ujit që ngrihen lart.
• “Ke-xhibal” (كَالْجِبَالِ): Të mëdha e të larta si male.
• “Ma’zil” (مَعْزِلٍ): Vend i veçuar, larg nga babai dhe njerëzit e tjerë.

Tefsiri i ajetit:

Anija po lundronte me ata që ishin në të, duke i bartur nëpër dallgë të mëdha e të larta si male, që ngriheshin nga forca e stuhisë. Në atë moment, Nuhu a.s., i shtyrë nga ndjenja e atësisë dhe mëshira, i thirri birit të tij – i cili ishte jobesimtar dhe qëndronte i veçuar larg nga i ati dhe nga besimtarët – dhe i tha: “O biri im, eja e hip me ne në anije, që të shpëtosh nga mbytja, dhe mos qëndro me jobesimtarët, se do të shkatërrohesh bashkë me ta.” Kjo ishte një ftesë e mëshirshme nga një baba pejgamber, i cili donte shpëtimin e birit të tij, edhe pse ai kishte zgjedhur rrugën e mohimit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Mëshira e prindërve ndaj fëmijëve të tyre është instinkt i natyrshëm, edhe kur fëmijët shkojnë në rrugë të gabuar – Nuhu a.s. nuk e la birin e tij pa e thirrur në shpëtim.
2. Thirrja në udhëzim dhe shpëtim duhet të bëhet me dashuri dhe butësi, jo me ashpërsi, sepse kështu e bëri pejgamberi i Allahut.
3. Ndërlidhja me jobesimtarët dhe qëndrimi me ta në rrugën e mohimit sjell shkatërrim, ndërsa bindja ndaj urdhrit të Allahut dhe pejgamberëve të Tij është rruga e vetme e shpëtimit.
4. Ajeti tregon madhështinë e fuqisë së Allahut, i cili e bëri ujin – burim jete – të bëhet shkak i shkatërrimit për ata që e kundërshtojnë urdhrin e Tij, dhe njëkohësisht e bëri atë mjet shpëtimi për besimtarët.