Сураи Худ Оят 7 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ӯст, ки осмонҳову заминро дар шаш рӯз офарид ва арши…

Худ · 7/123

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Худ

وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَئِن قُلْتَ إِنَّكُم مَّبْعُوثُونَ مِن بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ ۝٧

🔤 Transliteration

Wa Huwal lazee khalaqas samaawaati wal alrda fee sittati aiyaaminw wa kaana `Arshuhoo alal maaa`i liyablu wakum aiyukum ahsanu `amalaa; wa la`in qulta innakum mab`oosoona mim ba`dil mawti la yaqoolanal lazeena kafaroo in haazaaa illaa sihrum mubeen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ӯст, ки осмонҳову заминро дар шаш рӯз офарид ва арши Ӯ бар рӯи об буд. То биёзмояд кадом як аз шумо ба амал некӯтар аст. Ва агар бигӯӣ, ки баъд аз марг зинда мешавед, кофирон гӯянд, ки ин ҷуз ҷодуии ошкор нест!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

عَرْشُهُ: Арши Худо — бузургтарин махлуқи Худованд, ки маънои ҳақиқии онро танҳо Аллоҳ медонад.
لِيَبْلُوَكُمْ: то шуморо биёзмояд ва бисанҷад.
أَحْسَنُ عَمَلًا: беҳтарин амал — яъне амали холис барои Аллоҳ ва мувофиқ ба суннати Паёмбар (с.а.с.).
مَبْعُوثُونَ: зинда кардашудагон пас аз марг.
سِحْرٌ مُّبِينٌ: ҷодуи ошкор ва равшан.

Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид, ҳол он ки қудрати Ӯ барои офаридани онҳо дар як лаҳза кофӣ буд. Ин шаш рӯз аз рӯзҳои дунё буданд. Пеш аз офаридани осмонҳо ва замин, Арши Ӯ бар об қарор дошт. Аллоҳ ин ҳамаро на барои эҳтиёҷ, балки барои он офарид, ки бандагонашро биёзмояд ва бибинад, ки кадоме аз шумо беҳтарин амалро анҷом медиҳад — амали холис барои Аллоҳ ва мувофиқ ба роҳи Паёмбар (с.а.с.). Пас ҳар кас ба андозаи амали некӯ ё бади худ ҷазо мегирад.

Сипас Аллоҳ ба Паёмбараш (с.а.с.) мефармояд: агар ба ин кофирон бигӯӣ, ки шумо пас аз марг зинда карда мешавед ва барои ҳисобу китоб бархоста мешавед, онҳо фавран ба инкор рӯ меоранд ва мегӯянд: «Ин Қуръоне, ки мехонӣ, чизе ҷуз ҷодуи ошкор нест». Онҳо бо ин суханони худ Қуръонро ботил ва беасос мешуморанд, ҳол он ки он китоби ҳақ ва равшан аст.

Фоидаҳои ин оят:

Аллоҳ тавонои мутлақ аст; офаридани осмонҳо ва замин дар шаш рӯз нишонаи қудрати Ӯ ва ҳикмати Ӯст.
Ҳадафи офариниш озмоиши инсон аст, на бозича ва беҳуда. Пас ҳар як амали мо дар ин дунё санҷида мешавад.
Беҳтарин амал он аст, ки холис барои Аллоҳ ва мувофиқ ба суннати Паёмбар (с.а.с.) бошад, на танҳо зиёд будани он.
Бовар ба зиндашавӣ пас аз марг қалби инсонро ба ҳисобу китоб ва амали некӯ водор мекунад.
Инкоркунандагон ҳамеша ба ҳақ муқобилат мекунанд ва онро бо номҳои нодуруст, монанди «ҷоду», тавсиф менамоянд; вале ҳақ равшан ва пойдор аст.
Қуръон китоби ҳидоят ва равшанӣ аст; касе ки ба он бовар кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.

📜 Оят 5-9 — Сураи Худ

5أَلَا إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ ۚ أَلَا حِينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيَابَهُمْ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ ۚ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

Огоҳ бош, ки инҳо сурат бармегардонанд, то рози дили худ пинҳон доранд, ҳол он ки ба он ҳангом, ки ҷомаҳои худ дар сар мекашанд. Худо ошкору ниҳонашонро медонад, зеро Ӯ ба рози дилҳо огоҳ аст.

6۞ وَمَا مِن دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۚ كُلٌّ فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ

Ҳар ҷунбандае дар рӯи замин мавҷуд аст, рӯзии ӯ бар ӯҳдаи Худост ва ҷои зисту маргашро медонад зеро ҳама дар китоби мубин омадааст.

7وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَئِن قُلْتَ إِنَّكُم مَّبْعُوثُونَ مِن بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ

8وَلَئِنْ أَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ إِلَىٰ أُمَّةٍ مَّعْدُودَةٍ لَّيَقُولُنَّ مَا يَحْبِسُهُ ۗ أَلَا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ

Ва агар чанд гоҳе азобашонро ба дер бияфканем, мепурсанд: «Чӣ чиз монеъи он шудааст?» Огоҳ бошед, чун азобашон фаро расад, онро бознагардонанд ва он чӣ масхарааш мекарданд, ононро дар бар хоҳад гирифт.

9وَلَئِنْ أَذَقْنَا الْإِنسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَاهَا مِنْهُ إِنَّهُ لَيَئُوسٌ كَفُورٌ

Агар ба инсон раҳмате бичашонем, он гоҳ аз ӯ бозаш гирем, ноумед мешавад ва ношукрӣ мекунад.

← Оят 6 📖 Худ Оят 8 →

ХудФеҳристи Қуръон

123Оят

MeccanRevelation

7Оят

Тарҷума — Худ 7

Сураи Худ Оят 7 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ӯст, ки осмонҳову заминро дар шаш рӯз офарид ва арши…

Сураи Оят 7/123 — Сураи Худ هود (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Худ Гӯш кун, Сураи Худ Тарҷума, Сураи Худ mp3, Сураи Худ pdf. Оят 5–9. Ба Тоҷикӣ: Русский.