Сураи Аль-Масад — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• «مَا أَغْنَىٰ»: чӣ чизеро ба ӯ суд нарасонд ва аз ӯ чизеро дафъ накард.
• «مَالُهُ»: молу дороии ӯ.
• «وَمَا كَسَبَ»: ва он чизе, ки ӯ ба даст оварда буд, аз фоидаҳои дунё ва дороиҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят баён мекунад, ки молу сарвати Ваҳид ва фарзандони ӯ ҳеҷ суде ба ӯ нарасониданд ва ҳеҷ чизеро аз ӯ дафъ накарданд. Вақте азоби Худо бар ӯ фуруд ояд, на молу дороии ӯ ва на он чизе, ки дар дунё ба даст оварда буд, наметавонанд ӯро аз азоб раҳо кунанд ва на раҳмате ба ӯ биёваранд. Ҳамаи он чизҳое, ки ӯ дар дунё ҷамъ карда буд, дар он рӯз бефоида хоҳанд буд ва ӯро аз азоби Худованд наҷот нахоҳанд дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки молу сарват ва фарзандон наметавонанд инсонро аз азоби Худо наҷот диҳанд.
• Вақте ки азоби Худованд фуруд ояд, ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои такя ба молу дороии дунё, ба амалҳои нек ва тоъатҳои Худованд такя кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки дунё ва дороиҳои он гузаранда ва беарзишанд дар муқоиса бо охират.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар бораи охират ва ҳисоби рӯзи қиёмат андеша кунем ва барои он рӯз тайёрӣ биноем.