سورت رعد — آیت 14

د کلمو معناګانې:

• دَعْوَةُ الْحَقِّ: د حق بلنه، یعنې د توحید بلنه (لا إله إلا الله).
• کَبَاسِطِ کَفَّیْهِ: لکه هغه کس چې خپل دواړه لاسونه غځوي.
• لِیَبْلُغَ فَاهُ: تر څو اوبه خولې ته ورسېږي.
• فِي ضَلَالٍ: په بې لارتیا او زیان کې.

تفسیر:

د الله تعالیٰ لپاره یوازې د حق بلنه ده، یعنې هغه بلنه چې د توحید او عبادت خالصه وي، او هغه «لا إله إلا الله» ده. نو له همدې امله یوازې الله ته باید عبادت او دعا وشي، او له هغه پرته بل هیچا ته نه.

هغه کسان چې له الله پرته نور معبودان بولي او هغوی ته دعا کوي، هغه معبودان د دوی د دعاګانو ځواب نه شي ورکولای، نه په هېڅ خبره کې. د دوی حالت په دې مثال سره بیان شوی: لکه یو تږی کس چې له لرې ځایه خپل لاس اوبو ته غځوي تر څو اوبه خولې ته ورسوي، خو اوبه د هغه خولې ته نه رسېږي. همداسې د مشرکانو دعاګانې خپلو بتانو ته بې ګټې دي، ځکه هغه نه ګټه رسولی شي او نه زیان لرې کولای شي.

نو د کافرانو دعاګانې چې له الله پرته نورو ته کوي، یوازې په بې لارتیا او زیان کې دي، ځکه چې هغوی داسې څه بولي چې هېڅ واک او قدرت نه لري.

فایدې:

1. دا چې یوازې الله تعالیٰ د دعا او عبادت مستحق دی، او له هغه پرته بل هر څه بې واکه دي.
2. مشرکان او کافران چې له الله پرته نورو ته دعا کوي، د دوی عمل بې ګټې او په زیان کې دی، ځکه هغه معبودان د دوی دعاګانې نه شي اورېدلای او نه یې ځوابولای شي.
3. دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې خپلې ټولې غوښتنې او حاجتونه یوازې له الله تعالیٰ څخه وغواړي، ځکه هغه یوازې د دعاګانو اورېدونکی او ځوابوونکی دی.
4. په دې آیت کې د توحید اهمیت ښودل شوی، چې د نجات او بریالیتوب لار یوازې په همدې کې ده.