Surja Er-Ra'd — Ajet 14

Kuptimet e fjalëve:

• Dëftesa e së vërtetës (Da'vetul-hakk): Thirrja e sinqertë dhe e pranuar, e cila është besimi në Njëshmërinë e Allahut (La ilahe illallah).
• Ata që i luten (ted'uune): Idhujt që jobesimtarët i adhurojnë dhe u luten atyre.
• Si ai që shtrin duart (kebasit keffejhi): Shembulli i atij që shtrin duart drejt ujit nga larg.
• Humbje (dalal): Largim nga e vërteta dhe dështim i plotë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar është i vetmi që meriton lutjen dhe thirrjen e sinqertë, sepse Atij i takon dëftesa e së vërtetës – dëshmia se s'ka të adhuruar me të drejtë përveç Tij. Vetëm Ai i përgjigjet robërve të Tij kur i luten, dhe vetëm Ai i plotëson nevojat e tyre. Sa i përket idhujve që jobesimtarët i adhurojnë në vend të Allahut, ata nuk u përgjigjen atyre me asgjë, sado që t'i luten dhe t'i thërrasin ata.

Gjendja e atyre që u luten idhujve është si gjendja e një njeriu të etshëm që shtrin dorën nga larg drejt ujit, duke u përpjekur ta sjellë atë në gojën e tij për të pirë, por uji nuk mund t'i arrijë kurrë gojës së tij. Po ashtu, idhujt nuk mund t'i përgjigjen lutjes së atyre që i adhurojnë, dhe ata nuk përfitojnë asgjë nga adhurimi i tyre. Lutja e jobesimtarëve ndaj idhujve të tyre nuk është gjë tjetër veçse humbje e plotë dhe largim nga e vërteta, sepse ajo nuk u sjell as dobi, as nuk u largon dëmin.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Të mësojmë se lutja dhe adhurimi i sinqertë i takon vetëm Allahut, dhe se Ai është i vetmi që i përgjigjet robërve të Tij – kjo na mbush zemrat me shpresë dhe na afron te Ai.
2. Ajeti na tregon kotësinë e adhurimit të çdo gjëje tjetër përveç Allahut, duke na çliruar nga çdo lloj robërie ndaj krijesave.
3. Të kuptojmë se durimi në lutje dhe këmbëngulja në adhurimin e Allahut është rruga e shpëtimit, sepse Ai nuk e humb lutjen e robërve të Tij besnikë.
4. Ajeti na bën të reflektojmë mbi urtësinë e Allahut në krijimin e Tij, dhe na nxit të jemi falënderues për dhuntinë e madhe që na dha – mundësinë për t'iu lutur Atij drejtpërdrejt, pa ndërmjetës.