Сураи Ар-Рад — Оят 37

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• حُكْمًا عَرَبِيًّا: ҳукме (қонуне) аст ба забони арабӣ, яъне Қуръоне, ки ба забони арабӣ фасоҳату балоғат аст ва ҳукмҳои Худоро равшан баён мекунад.
• أَهْوَاءَهُم: ҳавасҳои онҳо, хоҳишҳои нафсонии онҳо, ки аз рӯи ҳақ нест.
• وَلِيٍّ: ёрӣ диҳанда, сарпараст.
• وَاقٍ: нигаҳдоранда, монеъ аз азоб.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки ҳамон тавре ки китобҳои осмониро ба забонҳои қавмҳои худ нозил карда будем, Қуръонро низ ба забони арабӣ нозил кардем, то ҳукме равшан ва возеҳ бошад ва мардум онро ба осонӣ фаҳманд ва ба он амал кунанд. Ин Қуръон ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва ҳукмҳои Худоро ба таври возеҳ баён менамояд.

Сипас Худованд ба Паёмбар (с) хитоб мекунад, ки агар баъд аз он ки илми яқинӣ ва ваҳйи Худо ба ту расид, аз ҳавасҳо ва хоҳишҳои кофирон ва аҳли китоб пайравӣ кунӣ — мисли он ки дар масъалаи қибла ё дигар аҳком ба хоҳиши онҳо амал кунӣ — пас барои ту аз ҷониби Худо ҳеҷ ёрӣ диҳандае нест, ки туро сарпарастӣ кунад ва ҳеҷ нигаҳдорандае нест, ки туро аз азоби Худо ҳифз намояд.

Ин оят дар зоҳир ба Паёмбар (с) хитоб аст, вале дар ҳақиқат барои тамоми уммат аст, то ҳамагон бидонанд, ки пас аз расидани илми ҳақ, пайравӣ аз ҳавасҳо ҷоиз нест ва ҳар кас бояд ба ҳақи равшани Худо часпида, аз хоҳишҳои нафсонӣ ва фишорҳои мардум дурӣ ҷӯяд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон ба забони арабӣ нозил шудааст, то мардум онро фаҳманд ва ба он амал кунанд; ин нишонаи раҳмат ва осонии Худованд ба бандагонаш аст.
• Пас аз расидани илми ҳақ, пайравӣ аз ҳавасҳои мардум ҷоиз нест ва ин кор метавонад инсонро аз роҳи рост дур кунад.
• Ҳеҷ кас наметавонад инсонро аз азоби Худо нигаҳ дорад, агар Худо нахоҳад; пас бояд танҳо ба Худо таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон часпем, онро бифаҳмем ва ба он амал кунем, зеро он ҳукми Худо ва роҳи наҷот аст.
• Ислом дини равшан ва осон аст; Худованд Қуръонро ба забони фаҳмо нозил карда, то ҳамагон аз он баҳраманд шаванд ва ба сӯи ҳақ ҳидоят ёбанд.