Сураи Ибрахим — Оят 30

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• أَندَادًا: ҷамъи "نِدّ" аст, маънояш монандҳо, шарикон ва ҳамтоҳое, ки бо Худо баробар дониста мешаванд.
• سَبِيلِهِ: роҳи Худо, ки он тавҳид ва яктопарастӣ аст.
• تَمَتَّعُوا: баҳраманд шавед, лаззат баред аз неъматҳои зудгузари дунё.
• مَصِيرَكُمْ: бозгашт ва анҷоми шумо.

1. Тафсири оят:

Кофирон ва мушрикон барои Худованди Мутаъол ҳамтоҳо ва шариконе қарор доданд, ки онҳоро бо Ӯ баробар ибодат мекарданд. Ҳадафи онҳо аз ин кор гумроҳ кардани мардум аз роҳи рост — яъне аз тавҳид ва яктопарастӣ — буд, пас аз он ки худашон низ аз он роҳ гумроҳ шуда буданд. Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд: ба онҳо бигӯ, ки дар ин ҳаёти дунё аз шаҳватҳо ва лаззатҳои зудгузар баҳраманд шавед ва шубҳаҳоро паҳн кунед, аммо бидонед, ки ин дунё ба зудӣ тамом мешавад ва бозгашти шумо дар рӯзи қиёмат ба оташи ҷаҳаннам аст ва ҳеҷ бозгаште ғайр аз он надоред. Ин оят ҳамчун таҳдид ва ҳушдор аст ба онҳо, монанди суханони Худованд: "Ҳар коре, ки мехоҳед, бикунед".

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ширк ва гумроҳ кардани дигарон аз роҳи Худо ҷинояти бузург аст ва оқибати он оташи ҷаҳаннам мебошад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки лаззатҳои дунё зудгузар ва фиребанда ҳастанд ва набояд инсонро аз роҳи ҳақ боздоранд.
• Ин оят ба инсон таъкид мекунад, ки бояд дар ҳаёти дунё ба ҷои пайравӣ аз шаҳватҳо ва шубҳаҳо, ба тавҳид ва ибодати Худованди ягона рӯй оварад.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба роҳи рост, ки роҳи неъматҳои ҷовидонӣ аст, ҳидоят шавем ва аз гумроҳӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки ҳадафи асосии ҳаёт ибодати Худо ва пайравӣ аз роҳи Ӯст, на ғарқ шудан дар лаззатҳои гузарои дунё.