Сураи Ибрахим — Оят 31

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُقِيمُوا الصَّلَاةَ: намозро барпо доранд, яъне онро бо ҳамаи шарту аркон ва одобу рукнҳояш дурусту комил адо кунанд.
• يُنفِقُوا: сарф кунанд, хайр кунанд аз молу дороии худ.
• سِرًّا: пинҳонӣ, ошкор накарда.
• عَلَانِيَةً: ошкоро, дар пеши мардум.
• خِلَال: дӯстӣ, муҳаббат ва шифоатпазирии дӯстон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба бандагони мӯъмини Худ бигӯ: намозҳои фарзро бо тамоми шарту аркон ва дар вақти муқарраршудааш барпо доред ва аз он молу неъмате, ки Мо ба шумо рӯзӣ додаем, дар роҳи Худо сарф кунед — баъзеашро пинҳонӣ, то ки аз риё ва худнамоӣ дур бошед, ва баъзеашро ошкоро, то ки дигарон аз шумо пайравӣ кунанд ва ин амали нек дар миёни мардум паҳн шавад. Ин амалҳоро пеш аз фаро расидани он Рӯзи Қиёмат анҷом диҳед, ки дар он рӯз на хариду фурӯше ҳаст, ки касе бо он худро аз азоби Худо бихарад, ва на дӯстию рафоқате, ки дӯст барои дӯсташ шифоат кунад ва ӯро наҷот диҳад. Дар он рӯз танҳо амали нек ва ризои Худованд аст, ки ба банда суд мерасонад.

1. Фоидаҳои омӯзанда аз ин оят:

• Намоз бузургтарин ибодат аст ва барпо доштани он бояд ҳамеша дар аввали афзалиятҳои мӯъмин бошад.
• Инфоқ ва садақа додан аз молу дороӣ — нишонаи имон ва шукргузорӣ ба неъматҳои Худованд аст.
• Додан ҳам пинҳонӣ ва ҳам ошкоро ҷоиз аст: пинҳонӣ барои дурӣ аз риё, ошкоро барои ташвиқи дигарон ба некӣ.
• Ҳаёт дар дунё фурсати маҳдуд аст; бояд пеш аз марг ва фаро расидани Рӯзи Қиёмат амалҳои нек анҷом диҳем.
• Дар Рӯзи Қиёмат молу пул ва дӯстию рафоқат нафъ намерасонад; танҳо имон ва амали солеҳ наҷотбахш аст.
• Ин оят мӯъминонро ба сӯи ҳаёти боимон, саховатманд ва намозгузор ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.