Сураи Аль-Кахф — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْحَمْدُ: ситоиш ва шукргузорӣ бо забон барои неъматҳо, ҳамду сано.
• عَبْدِهِ: бандаи Ӯ, ки дар ин ҷо Муҳаммад (с) аст.
• الْكِتَابَ: китоб, ки мақсуд Қуръони Карим аст.
• عِوَجًا: каҷӣ, инҳироф аз роҳи рост, ноҳамворӣ.

1. Тафсири оят:

Ҳама гуна ситоиш ва сано аз они Худованди ягона аст, ки сифатҳои камол ва бузургии Ӯро дар бар мегирад ва неъматҳои зоҳиру ботин, диниву дунявиро ато кардааст. Ӯст, ки бар банда ва расули худ Муҳаммад (с) Қуръонро нозил кард ва дар он ҳеҷ гуна каҷӣ ва инҳироф аз ҳақро ҷой надод. Қуръон китобест рост ва устувор, ки дар он ҳеҷ ихтилоф, норасоӣ ё берун рафтан аз ҳикмат нест. Ҳамаи маъноҳои он мувофиқи ҳақиқат ва адолат аст ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳама гуна ситоиш ва шукр ба Худованди ягона рост аст, зеро ҳамаи неъматҳо аз Ӯст.
• Қуръон китоби комил ва беайб аст, ки дар он ҳеҷ каҷӣ нест; пас бояд онро бо эътимод ва итоат қабул кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон роҳнамои рост ба сӯи ҳақ аст ва ба он пайравӣ кардан сабаби наҷот ва саодат дар ду ҷаҳон мегардад.
• Муҳаббат ба Қуръон ва пайравӣ аз он моро ба Худованд наздиктар мекунад ва дар дилҳо умед ва оромиш мебахшад.