سوره کهف — آیه 1

معانی کلمات:

• عِوَج: کجی، انحراف از راستی و استقامت، ناهماهنگی و اختلال.

تفسیر آیه:

سپاس و ستایش مخصوص خداوندی است که همه صفاتش کمال و جلال است و نعمتهای ظاهری و باطنی، دینی و دنیوی او را شامل میشود. او همان کسی است که با فضل و رحمت خود، قرآن را بر بنده و فرستادهاش، حضرت محمد (صلیاللهعلیهوسلم)، نازل فرمود. این کتاب آسمانی، کاملاً راست و مستقیم است و هیچگونه کجی، انحراف از حق، یا ناسازگاری با حکمت در آن راه ندارد. قرآن نه در لفظ، نه در معنا، و نه در احکامش هیچ نقص و اعوجاجی ندارد و در تمام جهات، بر حق و حقیقت استوار است.

فواید و پیامهای آیه:

1. شکرگزاری نعمت هدایت: نزول قرآن بزرگترین نعمت الهی است؛ پس سزاوار است که بنده در برابر این هدایت، پیوسته شکرگزار و ستایشگر پروردگار باشد.
2. کمال و استواری قرآن: قرآن کتابی است بیعیب و نقص که هیچگونه کجی و انحرافی در آن نیست؛ بنابراین شایسته است که انسان با اطمینان کامل، آن را راهنمای زندگی خود قرار دهد و در برابر تعالیمش تسلیم باشد.
3. انس با قرآن: این آیه انگیزهای برای مسلمانان ایجاد میکند تا با علاقه و اشتیاق، به تلاوت، تدبر و عمل به این کتاب پاک و مستقیم بپردازند و از هدایت آن بهرهمند شوند.
4. شناخت جایگاه پیامبر (ص): خداوند پیامبرش را با عنوان «عبد» (بنده) یاد کرده است که نشانه اوج بندگی و افتخار اوست و مسلمانان را به پیروی از این بنده برگزیده خدا دعوت میکند.