Сураи Аль-Кахф — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَيِّمًا (қаййиман): рост, дуруст, беҳеҷ каҷӣ ва ихтилоф.
• لِيُنذِرَ (ли юнзира): то огоҳ кунад, битарсонад.
• بَأْسًا شَدِيدًا (баъсан шадидан): азоби сахт ва дарднок.
• مِن لَّدُنْهُ (мин ладунҳу): аз ҷониби Худо, аз назди Ӯ.
• يُبَشِّرَ (юбашшира): хушхабар диҳад.
• أَجْرًا حَسَنًا (аҷран ҳасанан): подоши некӯ ва зебо.

1. Тафсири оят:

Худованд ин Китоб — Қуръонро рост ва устувор гардонид, ки дар он ҳеҷ каҷӣ, ихтилоф ва зиддияте нест. Ҳадафи ин Китоби рост аз ин аст, ки кофиронро аз азоби сахте, ки аз ҷониби Худо ба онҳо омода аст, битарсонад ва ба муъминоне, ки амалҳои некӯ анҷом медиҳанд, хушхабар диҳад, ки барои онҳо подоши некӯ — Ҷаннат — омода аст. Ин подош он қадар бузург аст, ки ҳеҷ подоше ба он баробар намешавад ва онҳо дар ин неъмат ҷовидона хоҳанд монд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби рост ва бекаҷ аст, ки ҳақиқатро ба таври возеҳ баён мекунад ва ҳеҷ ихтилофе дар он нест.
• Худованд одамонро тавассути ин Китоб аз азоби сахти худ огоҳ мекунад, то онҳо роҳи дурустро интихоб кунанд ва аз ҳалокат наҷот ёбанд.
• Ба муъминоне, ки амалҳои некӯ мекунанд, хушхабари подоши некӯ ва Ҷаннати ҷовидонӣ дода шудааст, ки ин бузургтарин умед ва хушҳолӣ барои инсон аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат ва адолат аст: аз як тараф аз азоб огоҳ мекунад ва аз тарафи дигар ба некӯкорон подоши некӯ ваъда медиҳад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе, ки ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ва саодати ҷовидонӣ мерасад.