Surja El-Kehf — Ajet 57

Kuptimet e fjalëve:

• ذُكِّرَ بِآيَاتِ رَبِّهِ: Iu kujtuan dhe iu treguan argumentet dhe shenjat e Zotit të tij.
• فَأَعْرَضَ عَنْهَا: U largua prej tyre dhe nuk iu përgjigj thirrjes së tyre.
• وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ: Harroi veprat e këqija që kishte bërë më parë, si mosbesimi dhe mëkatet.
• أَكِنَّةً: Mbulesa që mbulojnë zemrat.
• وَقْرًا: Shurdhim dhe rëndim në veshë që pengon dëgjimin e së vërtetës.

Tefsiri i Ajetit:

Askush nuk është më i padrejtë dhe më zullumqar se ai që i kujtohen ajetet dhe argumentet e Zotit të tij, e megjithatë ai kthehet shpinën dhe nuk i përgjigjet thirrjes së tyre, duke harruar veprat e këqija që ka bërë më parë, si mosbesimi dhe mëkatet, pa u penduar për to. Për këta njerëz, Allahu i Lartësuar ka vendosur mbi zemrat e tyre mbulesa që i pengojnë ata të kuptojnë Kuranin dhe të përftojnë prej tij, dhe në veshët e tyre ka vendosur shurdhim që i pengon ata ta dëgjojnë atë me vëmendje dhe përfitim. Prandaj, edhe nëse ti, o Muhamed, i fton ata drejt udhëzimit dhe besimit, ata kurrë nuk do të udhëzohen dhe nuk do ta pranojnë thirrjen tënde, përderisa zemrat e tyre janë të mbuluara dhe veshët e tyre të shurdhuar ndaj së vërtetës.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet tregon se padrejtësia më e madhe është largimi nga argumentet e Allahut dhe mosbindja ndaj tyre, pasi kjo është shkak për humbjen e njeriut në këtë botë dhe në tjetrën.
2. Ajeti na tërheq vërejtjen se injorimi i veprave të këqija dhe mos pendimi prej tyre është një shenjë e rrezikshme, sepse njeriu që harron mëkatet e tij dhe nuk kthehet te Zoti i tij, zemra e tij ngurtësohet dhe ai largohet gjithnjë e më shumë nga e vërteta.
3. Ajeti na mëson se udhëzimi është dhuratë nga Allahu, dhe se ai që e refuzon të vërtetën pasi i është bërë e qartë, Allahu ia vulos zemrën dhe ia shurdhon veshët, si ndëshkim për atë refuzim. Prandaj, duhet të nxitojmë drejt besimit dhe t'i përgjigjemi thirrjes së Allahut para se të na mbyllet dera e pendimit.