Сураи Аль-Кахф — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• زِينَةً — ороиш, зебоӣ, зинат.
• لِنَبْلُوَهُمْ — то онҳоро биозмоем, бисанҷем.
• أَحْسَنُ عَمَلًا — некӯтар амалкунанда, беҳтарин дар кирдор.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло хабар медиҳад, ки ҳар он чи дар рӯи замин аст — аз махлуқот, неъматҳо, растанӣ, ҳайвонот ва дигар зебоиҳо — ҳамаро барои замин ороиш ва зинат гардонидааст, то инсонҳо аз онҳо баҳра гиранд ва ба воситаи онҳо Аллоҳро шиносанд. Ин ороишҳо на танҳо барои лаззат бурдан, балки воситаи имтиҳон ҳастанд. Аллоҳ мехоҳад биозмояд, ки кадоме аз мардум некӯтар амал мекунад — яъне кадоме ба фармони Аллоҳ итоат мекунад ва аз ин неъматҳо дар роҳи дуруст истифода мебарад, ва кадоме роҳи носипосӣ ва гуноҳро пеша мекунад. Ҳар як инсон бояд бидонад, ки тамоми зебоиҳои дунё гузарандаанд ва воситаи санҷиш мебошанд, на ҳадафи ниҳоӣ. Амали некӯ он аст, ки бо ихлос барои Аллоҳ ва пайравӣ аз суннати Паёмбар (с) анҷом дода шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Дунё бо ҳамаи зебоиҳояш воситаи имтиҳон аст, на мақсади аслӣ; инсон бояд дили худро ба охират равона кунад.
• Аллоҳ инсонро озод гузоштааст, то худаш интихоб кунад, ки амали некӯ ё бад анҷом диҳад, ва ин адолати Ӯро нишон медиҳад.
• Некӯтарин амал он аст, ки бо ихлос ва пайравӣ аз Паёмбар (с) сурат гирад, на танҳо зоҳиран зиёд.
• Ҳар неъмате, ки дар замин аст, барои инсон хидмат мекунад; инсон бояд шукргузор бошад ва аз онҳо дар роҳи хайр истифода барад.
• Қуръон моро тарбия мекунад, ки зебоиҳои дунё моро аз ёди Аллоҳ ғофил накунанд, балки воситаи наздикӣ ба Ӯ гарданд.