Сураи Аль-Кахф — Оят 6

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «بَاخِعٌ»: ҳалоккунанда, несту нобудкунанда.

— «نَفْسَكَ»: худатро, ҷони худро.

— «آثَارِهِمْ»: пас аз рафтани онҳо, дунболи онҳо.

— «الْحَدِيثِ»: сухан, яъне Қуръони Карим.

— «أَسَفًا»: андӯҳ, ғам ва ҳасрат.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, гумон аст ки ту аз шиддати ғам ва андӯҳ, худатро ҳалок гардонӣ, вақте ки мебинӣ мардум аз ту рӯй мегардонанд ва ба ин Қуръон имон намеоваранд. Ин оят тасаллиест ба Паёмбари Худо (с) ва дар он Худованд ба ӯ мефармояд, ки худро ба хотири имон наовардани қавмат ба ҳалокат нарасон ва ин қадар ғамгин нашав. Зеро ҳидояти мардум вазифаи ту нест, балки танҳо расонидани паём бар зиммаи туст. Ҳақиқати ҳол ин аст, ки ҳар кас ба хоҳиши худ роҳи имон ё куфрро интихоб мекунад ва ту бар онҳо зӯроварӣ карданӣ нестӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват ба некӣ бояд сабр ва таҳаммул дошта бошем ва аз нарасидани натиҷаи зуд ғамгин нашавем.

— Худованд ба бандагони худ мефаҳмонад, ки вазифаи асосии даъватгар расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон.

— Ин оят меҳрубонии Худоро нисбат ба Паёмбараш (с) нишон медиҳад, ки ӯро аз ғами изофа барҳазар медорад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас ба он имон оварад, барои худаш манфиат мекунад ва ҳар кас рӯй гардонад, зиён ба худаш мерасонад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба Қуръон бо дили кушод ва имони самимӣ муносибат кунем ва аз он баҳравар шавем.