Sura Al-Bakara — Werset 134

Znaczenie wybranych słów:

• Ummah – wspólnota, grupa ludzi, naród.
• Khalat – przeminęła, odeszła, minęła (w sensie: przeszła do życia doczesnego i już jej nie ma).
• Kasabat – zyskała, zapracowała na siebie (w sensie: uczynki, dobre i złe).
• Lā tus'alūn – nie będziecie pytani (nie ponosicie odpowiedzialności).

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten werset odnosi się do wcześniejszych wspólnot, zwłaszcza do ludu Abrahama (Ibrahima), Izmaela, Izaaka i Jakuba – niech pokój będzie z nimi wszystkimi. Bóg – Wysławiony i Najwyższy – mówi, że tamte wspólnoty już przeminęły i odeszły. Każda z nich otrzyma dokładnie to, na co zapracowała – zarówno dobro, jak i zło. Wy natomiast – muzułmanie – otrzymacie to, co sami uczyniliście. Nie będziecie rozliczani z czynów tamtych ludzi, ani oni nie będą rozliczani z waszych uczynków. Każdy człowiek ponosi odpowiedzialność wyłącznie za swoje własne czyny i nikt nie poniesie kary za grzechy drugiego człowieka.

Werset ten jest odpowiedzią na roszczenia Żydów i chrześcijan, którzy twierdzili, że są lepsi i bliżsi Bogu ze względu na swoich przodków – proroków. Bóg wyjaśnia, że samo pochodzenie lub przynależność do jakiejś grupy nie ma znaczenia. Liczy się wyłącznie wiara i prawe uczynki każdego człowieka. Nie można liczyć na „zasługi” przodków, ani nie można być obciążonym ich winami. Każdy zostanie osądzony sprawiedliwie według tego, co sam uczynił.

Korzyści płynące z tego wersetu:

1. Sprawiedliwość Boga – nikt nie ponosi odpowiedzialności za grzechy innych. To uczy nas, że Bóg jest doskonale sprawiedliwy i nie krzywdzi nikogo nawet na ciężar pyłku.
2. Osobista odpowiedzialność – nie możemy usprawiedliwiać swoich błędów, zrzucając winę na innych lub na złe dziedzictwo. Każdy z nas jest odpowiedzialny za swoje wybory i czyny.
3. Odrzucenie fałszywej dumy – nie można chlubić się pochodzeniem, rodowodem czy przynależnością do jakiejś grupy. Wartość człowieka mierzy się jego własną wiarą i uczynkami, a nie zasługami przodków.
4. Zachęta do działania – skoro nie możemy polegać na cudzych zasługach, musimy sami inwestować w swoje życie duchowe. Każde dobro, które uczynimy, wróci do nas, a każde zło – również.
5. Pocieszenie i nadzieja – werset ten daje poczucie bezpieczeństwa, że nie będziemy rozliczani z rzeczy, na które nie mieliśmy wpływu. Bóg ocenia nas sprawiedliwie, według naszych własnych możliwości i intencji.
6. Czystość islamskiego monoteizmu – islam uwalnia człowieka od przesądów i fałszywych przekonań, takich jak „zbawienie przez krew” czy „dziedziczne błogosławieństwo”. Każdy staje przed Bogiem sam, ze swoim własnym zapisem uczynków.