Сураи Аль-Бакара — Оят 134

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تِلْكَ — он, он гурӯҳ (ишора ба умматҳои гузашта).
• أُمَّةٌ — уммат, гурӯҳ, ҷамоат.
• خَلَتْ — гузашт, сипарӣ шуд, аз дунё рафт.
• كَسَبَتْ — касб кард, ба даст овард (аз амалҳои нек ё бад).
• تُسْأَلُونَ — шумо пурсида мешавед, аз шумо савол карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи умматҳои пешина аст, ки онҳо гузаштаанд ва аз дунё рафтаанд. Ҳар уммате, ки пеш аз шумо буд, амалҳои худашро дошт — хоҳ нек бошад, хоҳ бад. Онҳо ба он чи кардаанд, ҷазо ё мукофот мегиранд, ва шумо низ ба он чи мекунед, ҷазо ё мукофот мегиред. Шумо дар бораи амалҳои онҳо пурсида намешавед ва онҳо низ дар бораи амалҳои шумо пурсида намешаванд. Ҳеҷ кас ба гуноҳи дигарӣ гирифтор намешавад ва ҳеҷ кас аз амали дигарӣ нафъ намебинад. Ҳар кас танҳо ба амали худаш ҷавобгар аст. Пас набояд амали онҳое, ки пеш аз шумо гузаштаанд, шуморо аз андеша дар бораи амали худатон боздорад, зеро ба ҳеҷ кас баъд аз раҳмати Аллоҳ чизе ғайр аз амали солеҳ нафъ намерасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар кас танҳо ба амали худаш ҷавобгар аст ва касе ба гуноҳи дигарӣ гирифтор намешавад. Ин адолати Аллоҳро нишон медиҳад ва дилҳоро ором мекунад.
• Он моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои машғул шудан бо гузаштагони худ ва амалҳои онҳо, ба амали худамон диққат диҳем ва некӯкор бошем.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад бо амали солеҳ ба раҳмати Аллоҳ умедвор бошад ва ба ҳеҷ кас зулм намешавад.
• Қуръон бо чунин оятҳо роҳи дурустро нишон медиҳад ва моро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад, ки ин ҳам дар дунё ва ҳам дар охират ба мо нафъ мерасонад.