Surat Al-Baqarah — Ayat 17

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• مَثَلُهُمْ : kahanane wong-wong munafik iku.
• اسْتَوْقَدَ : nyumet geni.
• أَضَاءَتْ : madhangi.
• ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ : Gusti Allah ngilangake cahyane.
• ظُلُمَاتٍ : panggonan kang peteng ndhedhet.
• لَا يُبْصِرُونَ : ora bisa ndeleng.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nggambarake kahanane wong-wong munafik kang padha ngakoni iman ing lahire, nanging ing batine padha kafir. Kahanane padha kaya wong kang nyumet geni ing wayah wengi kang peteng ndhedhet. Nalika geni mau murub lan madhangi sakupenge, dumadakan genine mati lan cahayane ilang. Wong-wong mau banjur kari ana ing panggonan kang peteng banget, ora bisa ndeleng apa-apa lan ora bisa nemokake dalan kang bener.

Wong munafik iku padha ngrasakake cahyane iman sedhela, nanging amarga atine ora tenanan, cahyane banjur ilang lan dheweke kari ana ing kebingungan lan kesasar. Dheweke ora bisa mbedakake antarane bener lan salah, ora bisa nemokake dalan kanggo metu saka pepeteng. Mula, wong-wong mau padha bingung lan ora duwe pituduh.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Iman iku kudu tenanan saka njero ati, ora mung ing lambe wae.
• Wong kang ora tenanan imane bakal kari ana ing pepeteng lan ora bisa nemokake dalan kang bener.
• Gusti Allah iku kang menehi pituduh lan cahya marang wong kang padha percaya kanthi tenanan.
• Ayat iki ngelingake supaya kita tansah njaga iman lan taqwa, supaya ora kesasar ing dalan kang peteng.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat kanggo sinau Al-Qur'an lan nglakoni ajaran Islam kanthi tenanan, amarga mung kanthi mangkono kita bisa nemokake dalan kang padhang lan bener.