Сураи Аль-Бакара — Оят 17

1. Маънии калимаҳои зарурӣ:

• مَثَلُهُمْ: монандии онҳо, ҳолати онҳо.
• اسْتَوْقَدَ: оташ афрӯхт, оташ равшан кард.
• أَضَاءَتْ: равшанӣ дод, нур пошид.
• ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ: Худованд нури онҳоро бартараф кард, нобуд сохт.
• ظُلُمَاتٍ: торикиҳо.
• لَا يُبْصِرُونَ: намебинанд, роҳи дурустро намеёбанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати мунофиқонро ба шахсе монанд кардааст, ки дар шаби торик оташ афрӯхта, то аз равшании он фоида гирад. Вақте оташ афрӯхта шуд ва гирду атрофашро равшан кард, ногаҳон нур аз байн рафт ва онҳо дар торикии пурра монданд, ки ҳеҷ чизро намебинанд ва роҳи наҷотро намеёбанд.

Ин монандӣ ба ҳоли мунофиқон ишора мекунад, ки бо забон имон оварданд, аммо дар дил кофир буданд. Онҳо бо зоҳири имон худро дар равшанӣ ҳис мекарданд, вале чун ҳақиқати ҳолашон ошкор шуд, Худованд нури имонро аз онҳо гирифт ва дар торикии гумроҳӣ, шакку дудилагӣ ва ҳайрат монданд. Онҳо наметавонанд роҳи рост ва ҳақиқатро бубинанд ва ба ҳадафи дуруст бирасанд.

Ин мисол нишон медиҳад, ки имон агар дар дил устувор набошад ва танҳо зоҳирӣ бошад, он на танҳо фоида намедиҳад, балки оқибати он торикӣ ва гумроҳист. Мунофиқон дар дунё аз равшании зоҳирии имон баҳра мегиранд, вале дар охират ва ҳатто дар ҳаёти дунё ҳангоми озмоишҳо дар торикӣ ва саргардонӣ мемонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имон бояд самимӣ ва аз дил бошад, на танҳо дар забон.
• Худованд нури ҳидоятро ба касе медиҳад, ки бо ихлос ва ростӣ ба Ӯ рӯ оварад; ва агар касе дурӯғгӯӣ ва дуруӯӣ кунад, аз ин нур маҳрум мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқатро ҷиддӣ бигирем ва аз дуруӯӣ ва мунофиқӣ дурӣ ҷӯем, зеро оқибати он торикӣ ва гумроҳист.
• Қуръон бо мисолҳои равшан ва фаҳмо ҳақиқатро баён мекунад, то инсонҳо дарк кунанд ва аз роҳи нодуруст баргарданд.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки шукри неъмати имонро ба ҷо орем ва онро бо амалҳои некӯ ва ихлос нигоҳ дорем, то Худованд нури имонро дар дилҳои мо устувор гардонад ва моро дар торикӣ нагузорад.