Surja El-Bekare — Ajet 6

Kuptimet e fjalëve:

• El-Kufr (كفروا): Mohimi i asaj që i ka zbritur Allahu të Dërguarit të Tij, nga kryelartësia dhe arroganca.
• Edh-Dhikr / El-Indhar (أنذرتهم): Të informuarit me paralajmërim dhe frikësim nga dënimi i Allahut.
• Es-Seva (سواء): E barabartë, e njëjtë.

Tefsiri i Ajetit:

Ata që mohuan të vërtetën dhe e refuzuan atë me kokëfortësi, pasi ua ke sjellë argumenti i qartë, gjendja e tyre është e njëjtë – ti i paralajmërove ata nga dënimi i Allahut apo nuk i paralajmërove, ata nuk do të besojnë. Kjo ndodh sepse ata e kanë mbyllur zemrën ndaj udhëzimit dhe e kanë kaluar kufirin në arrogancë, duke u ngulur këmbë në rrugën e tyre të gabuar. Ata janë njerëz për të cilët fjala e Allahut është realizuar në diturinë e Tij të përhershme se ata nuk do të udhëzohen, sepse ata e kanë zgjedhur mohimin me vullnetin e tyre të lirë, pasi u është sqaruar e vërteta. Prandaj, paralajmërimi dhe mospërfillja e tyre është e barabartë, sepse udhëzimi nuk hyn në zemrat e tyre të mbyllura dhe dëgjimi i tyre nuk përfitojnë nga këshilla.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet tregon se udhëzimi dhe besimi janë dhuratë nga Allahu, dhe se asnjë i dërguar nuk mund ta detyrojë dikë që ta pranojë besimin me forcë, por detyra e tij është vetëm të përcjellë mesazhin dhe të paralajmërojë.
2. Ajeti na mëson se kokëfortësia dhe arroganca ndaj së vërtetës janë shkaqet kryesore që e largojnë njeriun nga udhëzimi, prandaj duhet të jemi të përulur dhe të hapur ndaj së vërtetës.
3. Në këtë ajet ka ngushëllim për Pejgamberin ﷺ dhe për thirrësit në Islam, që të mos hidhërohen nga refuzimi i atyre që mohojnë, sepse udhëzimi është në duart e Allahut.
4. Ajeti na bën thirrje që ta shfrytëzojmë kohën e jetës sonë dhe zemrat tona të hapura ndaj besimit, para se të vijë momenti kur zemra mbyllet dhe pendimi nuk pranohet.