Сураи Та Ха — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «اخْتَرْتُكَ»: туро интихоб кардам, туро баргузидам.

— «فَاسْتَمِعْ»: пас гӯш кун, бодиққат бишнав.

— «لِمَا يُوحَىٰ»: ба он чизе ки ба ту ваҳй карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Мӯсо (алайҳис-салом) хитоб карда мефармояд: «Ва Ман туро барои рисолати Хеш интихоб кардам ва баргузидам». Яъне, ин интихобкории Худо аст, ки Мӯсоро барои паёмбарӣ ва расонидани паёми худ ба бандагонаш баргузид. Баъд аз ин эълони бузург, Худованд ба ӯ фармон медиҳад: «Пас ба он чизе ки ба ту ваҳй карда мешавад, бодиққат гӯш кун». Ин даъват ба гӯш кардан ва пазириши ваҳй аст, зеро ваҳй паёми Худованд ба паёмбар аст ва бояд бо дили ҳушёр ва таваҷҷуҳи комил қабул шавад. Ҳамин тавр, ин оят ҳам шарафи интихоб шудан аз ҷониби Худоро баён мекунад ва ҳам вазифаи бузурги паёмбарро дар гӯш кардан ва итоат кардан ба ваҳй равшан месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон дармеёбад, ки интихоб шудан аз ҷониби Худо барои рисолат ва хизмат ба дин шарафи бузург аст ва бояд қадри он дониста шавад.

— Ваҳй паёми муқаддас аст ва гӯш кардан ба он бояд бо эҳтиром ва таваҷҷуҳи комил сурат гирад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба суханони Худо ва паёмҳои Осмонӣ бодиққат гӯш диҳем ва аз онҳо ибрат гирем.

— Худованд бандагони худро интихоб мекунад ва ба онҳо роҳнамоӣ мебахшад; ин умедворӣ ба раҳмати Худо ва ҳидояти Ӯро зиёд мекунад.

— Итоат ба ваҳй ва паёмҳои Худо сабаби саодати дунё ва охират мегардад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.